Organisatie - 30 oktober 2008

GLAZEN VRIENDJE

‘Ik zoek een bril.’ ‘Nou meneer, dan bent u bij ons aan het juiste adres.’ Ik keek de winkel rond. Het was inderdaad allemaal bril wat de klok bij sloeg de plaatselijke Hans. ‘Zoekt u iets speciaals meneer? De nieuwste van Boss of Armani misschien?’ ‘Nee, gewoon een klein zwart rond brilletje. Doe maar dezelfde als die ik al tien jaar heb.’
Mijn vrouw, die als beschermengel meegaat naar dit soort gelegenheden, en de charmante verkoopster wisselden kort die verveelde vrouwelijke blik van verstandhouding uit. Helaas voor mij was de nieuwste fashion groot, gekleurd en hoekig. Desondanks liet ik me adviseren door de experts. Maar bij elk kleurig gedrocht dat mij voor de ogen werd gehouden, zag ik in plaats van een olijke onderzoeker hém in de spiegel: Arnon Grunberg. Heel eng.
Toen ik even later onverrichter zake en lijkbleek weer buiten liep, vertelde ik mijn vrouw van de geestesverschijning van ’slands meest controversiële romanschrijver. ‘Hij komt toch bij jullie in Wageningen college geven? Het is te hopen dat ie je columns niet leest. Als ie dan net zo kritisch is als over A.F.Th. bij de AKO-literatuurprijs vorig jaar… Hahahaha.’
Diezelfde nacht sliep ik onrustig. Er voltrok zich geleidelijk een levensechte huiveringwekkende nachtmerrie achter mijn netvlies. Arnon Grunberg stond met een enorme roze bril college te geven. Hij keek met priemende blik de stampvolle zaal in en zei: ‘wij allen zijn zoekende’. Ik zat op de derde rij en kon het tot zover nog aardig volgen. Hij ging verder: ‘en ik zoek altijd het conflict en… een miezerig mannetje met een klein zwart brilletje dat afgrijselijke columns schrijft. Niemand begrijpt ze. Loze letters zijn het’. Hij griste mijn brilletje af en in de mist van m’n min vijf, zag ik vaag hoe mijn glazen vriendje werd versplinterd tussen zijn dichtklappende boek Tirza.
Ik schrok wakker en wist ineens heel zeker dat ik niet naar die colleges ga. Ik wil niet in één ruimte met hém, die plaaggeest.

Re:ageer