Student - 29 januari 2009

GEITENWOLLEN SOK

nieuws_2873.jpg
Zwak licht schijnt op het schoolbord. ‘Hoe zouden jullie de bos- en natuurbeheerders hier beschrijven’, vraag een docent terwijl hij een krijtje ronddraait tussen zijn vingers. Een angstige stilte valt. Het krijtje blijft draaien en de vingers worden steeds witter. ‘Geitenwollen sokken’, klinkt door het lokaal. Meer opmerkingen volgen niet.
Hoe is het mogelijk. Zelfs binnen de groene sector worden we nog geitenwollen sok genoemd. Want dat de buitenwereld bos- en natuurbeheer een suf imago toedeelt, ach, daar kan ik inmiddels mee leven. Een vriendje van mijn broertje omschrijft Wageningen UR bijvoorbeeld als ‘schrale universiteit’. Ik weet niet wat dat betekent, maar het lijkt me pijnlijk. En in die stoffigste sector van Nederland zijn wij ook nog eens het sufste. Dat is toch wel heel erg.
Terwijl ik mijzelf en ‘mijn’ sector toch associeer met stoere motorzagen, omvallende woudreuzen en woeste tochten met terreinwagens. Al doet mijn motoriek die associatie doorgaans weer teniet, geef ik toe.
Gedesillusioneerd en licht aangebrand loop ik door de hogeschoolgangen in Velp, en als even niemand kijkt schuif ik mijn broek omhoog. Verrek, ik moet ze nog gelijk geven ook. Het is alleen omdat er toevallig niets anders in mijn la lag, maar daar sta ik, formidabel in een hokje geplaatst.
Gelukkig ben ik niet de enige. Met het cadeau van Tsjechië aan de EU zijn alle Europese landen weer in hokjes geduwd. Wat een opluchting. In het enorme werk met lampjes van kunstenaar Alexandr Vondra is Bulgarije een hurktoilet. Heel Frankrijk is in staking, en in Nederland steken nog slechts wat minaretten boven de gestegen zeespiegel uit. Reden: de kunstenaar wilde kijken of Europa om zichzelf kon lachen.
Tuurlijk, dat is het. Om jezelf lachen. Wageningen Universiteit deed dat natuurlijk al lang. Ik bedoel, die boom voor het Forum, dat is toch niet echt serieus? Gelukkig hebben we nu ook een enorm Europees lachertje, een provocerend kunstwerk met blije lampjes. Onze eenheid. Een fantastisch uitgangspunt. Amerika roept gebroederlijk en vol overtuiging yes we can, en wij Europeanen, tja, wij lachen om onszelf.

Re:ageer