Student - 15 januari 2009

GEGREPEN DOOR VN-VIRUS

Door Iran te vertegenwoordigen, begrijpt Hans Lenders het land beter. En Turkmenistan staat ook op zijn wereldkaart, sinds hij een Turkmeense ontmoette. In 2007 deed hij voor het eerst mee aan een VN-simulatie in Den Haag. Vervolgens reisde hij naar Bonn, Milaan, Sofia en Zagreb om ook daar VN’etje te kunnen spelen.

Hans Lenders strak in pak voor de VN-simulatie in Sofia.
Hans Lenders strak in pak voor de VN-simulatie in Sofia.

Foto: privéfoto

Afgelopen week zat Hans de Veiligheidsraad voor in de United Nations International Student Conference of Amsterdam (UNISCA), georganiseerd door de UvA. Bij andere simulaties vertegenwoordigde hij landen als Groot-Brittannië, Iran, Rusland, Peru en Zwitserland. Hans is bijna klaar met zijn master Environmental Studies in Wageningen.

Wat als je het nu niet eens bent met je land?
‘Wat ik zelf vind, is niet relevant. Soms moet je inderdaad dingen uitdragen waar je zelf niet achterstaat, bijvoorbeeld het oproepen tot de privatisering van drinkwaterbedrijven. Maar de echte uitdaging is overeenstemming vinden. Het is de kunst om je positie vast te houden en toch de speelruimte op te zoeken.’

Heb je een voorkeur voor een land of comité?
‘Ik vind het leuk om landen een stem te geven. Over Iran wordt bijvoorbeeld zoveel gezegd. Maar door je in zo’n land te verplaatsen, snap je beter waarom het een bepaalde positie inneemt. En ook door de contacten die je opdoet tijdens die conferenties krijg je een beeld bij dingen. Zo heb ik in Bonn een meisje uit Turkmenistan leren kennen. Daardoor staat zo’n land dan ineens op de kaart.’

Word je er niet sceptischer door?
‘Eerder realistischer. Het gaat om problemen die je niet zomaar even oplost. De verzamelde landen hebben allemaal hun eigen belangen, allianties en vijanden. Veel mensen zijn sceptisch over de VN. Maar er zitten wel 190 landen om de tafel. Is er een alternatief voor de dialoog?’

Wat voor een soort mensen doen eraan mee?
‘Mensen die niet onverschillig tegenover de wereld staan, met een eigen richting en oriëntatie. Je doet er heel leuke contacten op. Veel mensen studeren rechten, economie of internationale betrekkingen. Maar dat hoeft niet hoor, al studeer je voeding. De vaardigheden die je opdoet, zoals presenteren, argumenteren, luisteren en samenwerken, komen overal van pas.’

Waarom ben je zo gegrepen door de simulaties?
‘Je leert over de VN en verdiept je in onderwerpen waar je anders niet zo gauw mee bezig zou zijn. En er is echt een deurtje opengegaan. Je komt ook op plaatsen waar je normaal niet komt. In Bonn zaten we in het oude Duitse parlement, in Milaan zijn we op heel chique plekken geweest. Er zit zoveel energie in de lucht tijdens de debatten.’

Heeft het je veranderd?
‘Zelf ben ik er hierdoor achtergekomen dat ik graag wil werken op het gebied van internationaal beleid. En doordat je mensen hebt leren kennen in andere landen, worden dingen persoonlijker. Nu Rusland bijvoorbeeld de gaskraan naar Oekraïne heeft dichtgedraaid, hebben mensen in Bulgarije die ik ken het koud.’ / Alexandra Branderhorst

SPELREGELS VN-SIMULATIES
Als deelnemer krijg je een land toegewezen en een comité. Je vertegenwoordigt de positie van dat land op een paar onderwerpen, bijvoorbeeld Afghanistan, klimaatsverandering of water en sanitatie. Je baseert je daarbij op de eerdere verklaringen van een land. Het doel is om met alle landen samen tot een resolutie te komen.
Op https://emunnet.wikispaces.com/Calendar staat informatie over VN-simulaties voor studenten. Deelname kost 100 tot 150 euro, inclusief accommodatie en een deel van de maaltijden. Zowel hbo- als universiteitsstudenten zijn welkom.

Re:ageer