Student - 11 juni 2009

FLAMINGO’S TELLEN OP GEVAARLIJK CURAÇAO

1

Derdejaarsstudenten Diermanagement Iris Reimerink en Dafne Ram uit Leeuwarden vlogen voor hun stage naar Curaçao om flamingo’s te tellen rond een vergeten zoutpannenbaaitje, nabij de beruchte Bon Futuro gevangenis in Willemstad.

nieuws_3370.jpg
Dafne: ‘Ons onderzoeksgebied bestond uit een dal met een lagune aan de zuidoostelijke rand van Willemstad. Een afgelegen, vergeten stukje, ingeklemd tussen de buitenwijken en de toeristenresorts aan de kust. De plaatselijke club van natuurbeschermers maakte zich zorgen omdat een pensioenfonds de helft van het gebied had opgekocht om nog meer resorts te bouwen. Volgens natuurorganisatie Carmabi moesten er intussen wel een stuk of vijftig flamingo’s zitten, of wij dat in kaart konden brengen.’
Dafne: ‘Maar we moesten wel voorzichtig zijn omdat het zo afgelegen lag. Die gevangenis schijnt namelijk zo lek als een mandje te zijn en er zouden ook zwerfhonden en drugsverslaafden rondstruinen. Het was ook een probleem om er te komen. De taxibusjes van Willemstad staken om de haverklap en fietsen is te gevaarlijk. Wijk je af van de toeristenroutes, dan loop je grote kans te worden geript door chollers op scooters. We hebben dus maar een autootje gekocht. Bang waren we niet, maar we bedachten bij elk bezoek wel vooraf een ontsnappingsroute.’
Iris: ‘We hebben het dal opgedeeld in deelgebiedjes die we viermaal op verschillende tijden van de dag bezochten om te tellen. Een enkele keer zo vanuit de kroeg, want Curaçao is natuurlijk ook een feesteiland. De flamingo dushies, noemden andere studenten ons. Die hadden nog nooit van onze opleiding gehoord.
Dafne: ‘Na twee maanden tellen kwamen we uit op een totaal van 200 flamingo’s en nog eens 42 andere vogelsoorten. Een veel grotere kolonie dus dan Carmabi aanvankelijk dacht. Bij ons rapport hebben we meteen een voorstel gedaan om een belangenonderzoek te starten naar het behoud van het gebied. Dat schoot niet op. Onze begeleider klaagde vooral dat hij het zo druk had en verder dwaalde hij telkens af in allerlei vage bespiegelingen. Dus hebben we zelf maar het heft in handen genomen.’
Iris: ‘Wij zijn met de resorts en omwonenden gaan praten. Voor de toeristen hebben we excursies georganiseerd en we hebben aan hen enquêtes uitgedeeld over de vraag of het natuurgebied behouden moet blijven. Een honderd procent score voor ‘yes’. Vervolgens hebben we een beheersplan gemaakt, kosten 180 duizend euro op jaarbasis, één euro per toerist. Vier van de zes resorts wilden wel een bedrag van 100 duizend euro investeren in het gebied. Tachtig procent van de toch niet al te rijke omwonenden wilde ook meebetalen voor behoud.
Dafne: ‘Hoe het er nu met de uitwerking van ons plan voor staat weten we niet. Maar we maken ons niet teveel illusies. Laatst mailde onze stagebegeleider of we nog een keer een kopieverslag konden opsturen, hij was de zijne kwijt.'

Re:acties 1

  • Emma Dorgelo

    cool dat je dit allemaal hebt meegemaakt was het ook wel een beetje spannend en had je wel erwtensoep bij je? want dat vinden julie toch zo lekker.




    hihi

    Reageer

Re:ageer