Wetenschap - 16 mei 2002

Evenwichtig, fanatiek, consciëntieus en schaapachtig

Evenwichtig, fanatiek, consciëntieus en schaapachtig

Oud-studenten herinneren zich Volkert van der G.

Zeker voor diegenen die Volkert van der G. kenden, komt de dodelijke aanslag op Pim Fortuyn erg dicht bij huis. Verdriet, ontzetting en woede heersen alom. Volkert haalde in Wageningen zijn propedeuse Milieuhygi?ne en woonde eerst een jaar op een afdeling in de Bornsesteeg en daarna jaren op Droevendaal. Veel (oud)Wageningers hebben hem van nabij meegemaakt. Tijdens het wonen, studeren of werken.

Marcel is een oud-studiegenoot, maar kent hem meer via vroegere werkcontacten. Regelmatig kwam Volkert rond de tafel zitten bij een Utrechtse milieustichting. Destijds was hij gepassioneerd bezig met de ammoniak- en natuurbeschermingswet. Altijd bezig met procederen, tegen 'de terreur in de akkerbouw en in de veehouderij'. Marcel bewonderde Volkert destijds om zijn gedrevenheid. Iemand met een droom, die ervoor ging, voor een wereld zonder misbruik van dieren. Volkert was duidelijk minder compromisachtig, meer actiegericht. Geen woorden maar daden. Net als zijn slachtoffer, schampert Marcel. Volkert kwam op hem over als evenwichtig, fanatiek, altijd goed voorbereid, heel precies en niet impulsief. Marcel noemt het verschrikkelijk dat Volkert tot deze daad is gekomen.

Iemand die anoniem wil blijven reageert geschokt als hij hoort dat zijn oude afdelingsgenoot verdacht wordt van de moord op Pim Fortuyn. Hij woont al vijf jaar in het buitenland en volgt het Nederlandse nieuws niet meer zo op de voet. Hij vond Volkert altijd wel extreme denkbeelden hebben, maar dit, nee. Alhoewel, als hij alleen had geweten dat een linkse milieuactivist uit Wageningen verdacht was, zou Volkert wel bij hem opkomen. Al kent hij hem niet erg goed. Volkert leefde altijd een beetje afgezonderd. Maar een aantal opvallende dingen zijn hem nog goed bijgebleven. Zo kon Volkert heftige discussies houden. Volkert verkondigde altijd later geen baan te willen. Hij was tegen de democratie, en extreem antikapitalistisch.

Het eerste wat de man te binnenschiet bij de naam Volkert, is diens zonnebloempasta. Er stonden altijd eigenaardige producten in de koelkast. En niet alleen daar. Op het balkon van de twaalfde verdieping op de Bornsesteeg lagen altijd strobalen. Hier liet Volkert champignons op groeien. Dit beeld komt ook naar boven bij een andere oud-afdelingsgenoot. Hij vertelt dat Volkert daar met behulp van landbouwplastic paddestoelen kweekte voor consumptie. De man herinnert zich een consci?ntieuze, rustige, wat teruggetrokken jongen. Altijd strikt en recht door zee. Maar hij legde anderen zijn idee?n niet op, kwam ook niet militant over. Hij vertelde graag over zijn opvattingen, maar had er vrede mee als je het anders wilde. Hij ziet Volkert in gedachten nog door Wageningen fietsen. Achterop een kistje met aanplakbiljetten. Altijd milieugericht, voornamelijk met aanklachten tegen het gebruiken van dieren. Medeactivisten kwamen ook regelmatig over de vloer. Hij stopte met studeren omdat hij actief met milieu bezig wilde zijn.

Veel flatgenoten op de Bornsesteeg vonden dat Volkert eigenlijk op Droevendaal thuishoorde. Daar heeft Patrick Janse, oud-burgemeester van Droef, hem oppervlakkig meegemaakt. Hij kan Volkert niet associ?ren met geweld. Janse kan zich ontzettend kwaad maken over de ongenuanceerde hetze die op dit moment aan de gang is tegen links. Hij ziet hier geen milieuterrorisme. De Vereniging Milieu-offensief is ook gewoon een clubje vrijwilligers dat zich draaiend houdt met vergoedingen van de Postcode Loterij.

Frank, die Volkert kent sinds de middelbare school, heeft heel wat media moeten afwimpelen na overrompeld te zijn door een journaliste van het Parool. In het artikel vertelt Frank ondermeer dat Volkert berekende dat er tien miljoen fruitvliegjes per jaar als proefdier worden gebruikt op de universiteit. Hij vond hem nooit opvallen en zelfs een beetje schaapachtig. | E.T.

Re:ageer