Wetenschap - 22 februari 2001

Ethiopische priesterdansen

Ethiopische priesterdansen

Mascha Middelbeek, vijfdejaars Biologie

"We zaten met vier studenten uit Wageningen op een project over het ecosysteem in het Tanameer, een groot meer in Ethiopi?. Iedereen had zijn eigen onderzoeksgebied, bijvoorbeeld eetgedrag of verspreiding van dieren. Mijn onderzoek ging over het foerageergedrag van barbelen, een familie visetende vissen. Hoe groot is hun prooi en hoe vallen ze die aan, vanuit een bosje of met een achtervolging? Ik heb filmexperimenten gedaan in grote aquaria, en die opnames ben ik nu aan het analyseren.

Ik ben gegaan omdat het onderzoek me erg aansprak. Gedrag van dieren vind ik leuk, en het is eigenlijk ook een evolutionair vraagstuk: hoe is het mogelijk dat die soorten naast elkaar overleven en welke verschillende strategie?n gebruiken ze daarvoor? Als het onderzoek in Schotland was geweest, was ik daar net zo goed heengegaan.

We woonden in het huis van een Ethiopisch gezin. Zij leefden zolang in twee kamers. Krap voor hen, maar wel een behoorlijk goede bron van inkomsten. Als forenzji (buitenlander) word je natuurlijk goed uitgemolken, voor Ethiopische standaarden dan, want eigenlijk was het nog spotgoedkoop. En je maakt dingen mee die je anders niet mee zou maken. Koffieceremonies, traditionele gerechten en christelijk-orthodoxe feestdagen, waarbij het hele huis versierd werd en er priesters kwamen dansen.

Voor ik weg ging, werd ik een beetje 'bang' gemaakt door de verhalen over het land. Vrouwen zouden bijvoorbeeld niet alleen over straat kunnen lopen omdat ze expres tegen je op zouden lopen of zelfs met stenen zouden gaan gooien. Aangezien de vriendin van onze begeleider daar flink was lastiggevallen, hadden we een dagwaker in dienst genomen, die ons eventueel kon begeleiden. Onnodig, want ik voelde me gewoon veilig daar. Natuurlijk zijn de man-vrouwverhoudingen wel anders, je kunt je bijvoorbeeld beter bedekken en een Ethiopische vrouw wordt geacht voor de kinderen en het eten te zorgen. Maar als blanke krijg je een voorkeursbehandeling. Dat was soms wel schrijnend. Dan word je bij de bank als enige niet gefouilleerd en krijg je thee en een zitplaats aangeboden, terwijl verder iedereen gewoon staat te wachten. Dat heb ik nergens aan verdiend, zeker niet aan mijn huidskleur.

Waar ik niet op was voorbereid, was de overweldigende ellende in het land, vooral in de hoofdstad Addis Abeba. Mensen creperen haast voor je ogen, lopen op hun handen langs je auto omdat ze verminkt zijn en overal zie je straatkinderen in lompen en op blote voetjes. Later leer je het in een beter perspectief te zetten. Sommige dingen zijn wel erg, maar niet alles. Dan zie je dat sommige straatkinderen er ook mooi en gezond uitzien: die oefenen gewoon hun beroep uit."

Clarieke Hidden

'Schrijnend: als blanke word je bij de bank als enige niet gefouilleerd en krijg je thee aangeboden'

Re:ageer