Student - 21 juni 2007

Engeland

878_nieuws.jpg
Links blijven fietsen. Grote bocht naar rechts, kleine bocht naar links. En links blijven fietsen. Als een mantra herhaal ik dit steeds in gedachten.
Ik ben in Northam, Engeland, op een tweeweekse excursie. Helemaal alleen zit ik in een klein dorpje in het zuidwesten van Engeland en doe een onderzoek naar migrant workers. Ik moet uitvinden hoe ik mijn onderzoek ga opzetten, wie en welke organisaties ik ga benaderen en welke informatie geschikt is.
Aan de ene kant is het ongelofelijk eng, want ik zit hier dus echt helemaal alleen in een wildvreemd huis in een onbekend dorpje. Het onderzoek moet volgende week af zijn en die verantwoordelijkheid is drukkend. Mijn begeleider komt twee keer langs en voor de rest moet ik alles zelf oplossen.
Maar aan de andere kant is het geweldig. Ik geniet elke dag van de onwaarschijnlijk mooie omgeving - heuvels, kust, zee, prachtige huizen - en de grappige cultuurverschillen – al is het linksrijdende verkeer minder lachwekkend. Alles is fantastisch en ik heb het gevoel alsof ik veel leer. En dan heb ik het over levenswijsheden, zoals dat ik moet blijven genieten (ik weet het, het klinkt als de uitgekauwde moraal van een B-film).
Als ik even niets te doen heb ga ik een wandeling maken, fietsen, zwemmen. Ik verbaas me over de smalle wegen, de vriendelijkheid van de mensen en over het feit dat ik me prima in mijn eentje kan vermaken.
Met mijn onderzoek gaat het redelijk goed. Ik heb al een paar interviews afgenomen en een paar afspraken staan voor volgende week. Het probleem is echter dat hier niet zoveel migranten zijn. Maar daar kan ik verder niets aan doen; ik doe mijn best zoveel mogelijk resultaten te krijgen.
Terwijl ik vanochtend fietsend van het uitzicht aan het genieten was, schrok ik omdat er een auto naar mij toeterde. Bijna viel ik de dichtbegroeide brandnetelberm in. O ja, links blijven. Links blijven.

Re:ageer