Student - 2 september 2010

En toen zoemde het woord ‘bullet’ rond

Studente Linde Gerritsen speelde deze zomer het wereldkampioenschap honkbal in Venezuela. Extra spannend werd het toen een kogel een speelster trof.

Linde_Gerritsen_aan_slag.jpg
Het was in de tweede wedstrijd. Nederland speelden in de hoofdstad Caracas tegen Hongkong. ‘Aan het begin van de vierde inning lag ineens de korte stop van de tegenpartij op de grond. We stonden voor, dachten ‘weer een aansteller’ en dat ze zich had verstapt. Toen werd ze ineens werd weggedragen op een brancard en zoemde het woord ’bullet’ rond. De tegenstanders kropen snel in de dugout. Onze coach, die op het derde honk stond, had ook een gat gezien in haar been, dus wij zijn ook snel vertrokken, naar ons hotel. Er was al beveiliging, maar toen kwam er nog meer.’
Sloppenwijk 
‘Eerst was het verhaal dat er een militair een geweer aan het schoonmaken was geweest’, vervolgt Linde, tweedejaars student Levensmiddelentechnologie aan Wageningen Universiteit. ‘Maar de kogel was bovenin haar kuit ingeslagen en is onderin haar been gevonden. Hij was dus van boven naar beneden door haar been gekomen. Door de baan en omdat het een pistoolkogel was, werd die avond toch geconcludeerd dat het een verdwaalde kogel moest zijn uit een sloppenwijk achter het stadion.’
 
Stilgelegd
Linde en haar teamgenoten waren toen nog in shock. ‘Het had ook bij ons kunnen gebeuren, en vijf centimeter afwijking en de kogel had haar hoofd geraakt.’ Ze twijfelden of ze niet naar huis moesten. Het toernooi werd een dag stilgelegd. Gelukkig besloot de organisatie al snel om niet meer in dat stadion te spelen en het hele toernooi naar een andere stad te verkassen, naar Maracay. ‘Daar heb ik me niet meer onveilig gevoeld. We hadden persoonlijke beveiliging, agenten voor en achter de bus, en we mochten aangeven wat we aan veiligheidsmaatregelen wilden, zoals gesloten stadions en controles van publiek.’
 
Het enthousiasme van het publiek deed verder alle schrik vergeten. Zo anders dan in Nederland, waar de bond maar half achter het dameshonkbal staat en publiek schaars is. ‘We zijn zelf naar de wedstrijd Venezuela tegen de VS gaan kijken. Het stadion zat vol, tienduizend man. Maar van de wedstrijd heb ik niks gezien. We bleven maar handtekeningen uitdelen en moesten met iedereen op de foto. Het was wel raar stil toen we weer terug in Nederland waren.’
 
Enig meisje
In Nederland is honkbal nog geen vrouwensport. ‘Hier spelen vrouwen vooral softbal. Tot hun twaalfde honkballen meisjes nog samen met jongens, maar daarna stappen ze over op softbal.’ Het verschil met honkbal is dat bij softbal de bal niet boven- maar onderhands wordt aangegooid, het veld kleiner is en wedstrijden minder innings tellen. ‘Bij mijn club in Rotterdam waren alleen niet genoeg meisjes voor een softbalteam’, vertelt Linde, die de sport vanaf haar achtste speelt. Als enige meisje is ze altijd met jongens blijven honkballen. Tot drie jaar geleden, toen ze er via een flyer achterkwam dat er dameshonkbal was. Met een damesteam speelt ze nu in de herencompetitie in Zuid-Holland - een situatie die lijkt op die van voetballende vrouwen vroeger. Daarnaast zit Linde vanaf het begin bij het Nederlands team, dat vorig jaar is geformeerd. Meiden uit heel Nederland komen twee keer per week naar Zwijndrecht om te trainen.
 
Laatste
Meedoen om de wereldtitel bleek op het WK, van 12 tot 22 augustus, nog te hoog gegrepen. Het team verloor alle wedstrijden en werd tiende en laatste. ‘Niet dat we door dat incident bij de tweede wedstrijd van slag waren’, zegt Linde, ‘maar we hebben gewoon wat laten liggen. We moeten het maar zien als leerervaring. Nu gaan we heel hard trainen. Over twee jaar is er weer een WK.’

Re:ageer