Student - 14 september 2006

Emmaus

Goedemiddag, ik ben Nicolette, ik ben koopziek. Als alles grauw is en het motregent. Als mijn oogleden zwaar zijn en mijn rug verkrampt en mijn afstudeervak niet loopt. Als ik verlang naar het weekend, maar het pas woensdag is. Dan wil ik kopen. Dan vind ik dat iemand het wel eens voor me op mag nemen, dat ik het recht heb om me even te laten gaan. Dan heb ik verzorging nodig. Het liefst koop ik typische vrouwen-verwendingen: een gezichtsmasker voor een perzikzachte huid, een nagelglansvijl, een nieuw soort shampoo of een lipgloss die ik nooit zal gebruiken. Eenmaal thuis kan ik urenlang mijn nieuwe product bewonderen en uitproberen. Haar wassen met de nieuwe shampoo, een kwakje nieuwe wax erin, de gloss op de lippen (staat echt mooi, maar het smaakt zo vies). Dan een uur voor de spiegel staan. En meestal voel ik me dan geweldig. Het kost helaas een fortuin. Maar de redding is nabij: Emmaus. Het heeft lang geduurd voor ik er naar binnen durfde, de winkel met de welvaartsresten. Meestal is hij dicht, en aan de stoffige buitenkant kun je niet vermoeden welke schatten er binnen liggen te wachten. Sinds ik ‘hem’ ontdekt heb ga ik elke week even kijken wat voor prachtigs ik kan vinden. Het liefst koop ik kleine kastjes voor een paar euro, waar ik dan driftig met schuurpapier en verf mee aan de gang kan. Bij de keukenartikelen heb ik de meeste kans van slagen. Zo heb ik al vier keer een Römertopf gekocht, een soort keramische ovenschaal. Steeds vond ik een mooiere dan de vorige keer. Maar zo is het ook: de week erna kun je het gewoon weer terugbrengen, kunnen zij het weer verkopen en heb ik het goeie doel geholpen (want daar doen ze het voor). Glimmende tegeltjes met spreuken voor in de wc, tweedehands kaarsen (?), een aquarium, een citruspers of een duikpak. Voor mezelf of mijn vrienden. Of voor vrienden van mijn vrienden van mijn vrienden. De weg naar herstel is lang. Ik hoop dat ik nog lang onderweg mag zijn.

Re:ageer