Student - 23 oktober 2008

Elke dag rijst met bonen

Eind juni vertrok Boudewijn Zuijderhoudt, masterstudent Integraal waterbeheer, voor vier maanden naar Nicaragua. In de stad Matagalpa werkt hij mee aan een project om de zwaar vervuilde San Francisco-rivier te transformeren tot drinkwaterbron. Koffieplantages vervuilen de rivier met het afvalwater dat vrijkomt bij het verwerken van de bessen.

nieuws_2520.jpg
nieuws_2520.jpg

Foto: .

‘Ik ben al eens eerder voor een klein afstudeervak in Matagalpa geweest en wist dus wel een beetje wat ik kon verwachten. Ik woon in hetzelfde huis als toen, bij doña Adilia, een geweldig oud vrouwtje dat letterlijk alles voor me doet. Van het bereiden van drie maaltijden per dag tot het wassen van mijn vieze onderbroeken. Het eten van doña Adilia is heerlijk maar redelijk eentonig: drie keer per dag gallo pinto, rijst met bonen. Gelukkig zijn er veel restaurantjes met een iets uitgebreidere menukaart.
Matagalpa lijkt eigenlijk best veel op Wageningen. Het is klein, gezellig en je kan er leuk uitgaan. De lokale bevolking is heel vriendelijk en open, wat het makkelijk maakt om contacten te leggen. Het feit dat ik redelijk Spaans spreek en versta helpt natuurlijk ook, want Engels spreken ze hier niet. In parkjes worden vaak gratis concerten gegeven met veel akoestische muziek. Als ik zin heb om een keer helemaal uit mijn dak te gaan, bieden de discotheken uitkomst. Je kijkt je ogen uit naar hele families, inclusief kinderen, die tot in de vroege uurtjes salsadansen.
Het leukste wat ik hier heb meegemaakt kan ik met mijn moeder delen. Toen ze me kwam bezoeken besloten we naar de boerderij van een huisgenoot van me te gaan. De huisgenoot zou het vervoer regelen naar de boerderij, ergens ver in de bergen. In plaats van met een auto kwam ze aan met een heel ander soort vervoermiddel; de boerderij bleek alleen bereikbaar te zijn per paard. Onze eerste paardrijervaring was dus meteen een zware bergtocht met steile hellingen. Het beeld van mijn moeder hobbelend door de bergen op een paard zal ik nooit vergeten.
Ik werk hier natuurlijk ook aan het project. Ik maak veel uren. De manier van werken is wat minder gestructureerd, maar dat bevalt me eigenlijk wel. Ik heb het idee dat er daardoor ook erg veel direct te regelen is. Interviews met actoren kunnen bijvoorbeeld nog dezelfde dag gepland worden.
Over twee weken ga ik terug naar Wageningen. Ik kan niet wachten om mijn band, vrienden en familie terug te zien en om weer columns van Martin Bril en strips van Gummbah in de Volkskrant te kunnen lezen. Ik zal het hier wel gaan missen: het project, mijn vrienden en collega’s, de leuke feestjes. En natuurlijk mijn doña Adilia.’

Re:ageer