Wetenschap - 5 september 1996

Eerstejaars laten jeugdvrienden en moeders kookkunst achter zich

Eerstejaars laten jeugdvrienden en moeders kookkunst achter zich

Met hun komst naar Wageningen zijn de eerstejaars eindelijk af van die eeuwige controle van hun ouders, maar wat laten ze achter in de ouderlijke woonplaats? Een handvol geiten, een goed gevulde proviandkast, de brommer, de tennisclub, jeugdvrienden en kabeltelevisie. Het zelfstandige leven lonkt, al is het even flippen op het lesrooster.


Dirk-Jan Vonk, 19 jaar en kersvers student landbouwtechniek, vouwt zijn dreadlocks achter zijn oren en gaat er in de kantine van Unitas eens goed voor zitten. Drie dingen die hij aan het ouderlijk huis zal missen? Vier naamloze geiten, een konijn en Tijger, Doetje en Watje, mijn drie poezen. Vooral die geiten zijn een probleem. Daar worden mijn ouders nu mooi mee opgezadeld. Dat is toch al gauw een half uurtje werk per dag. Maar het zijn wel echt wijze beesten."

Verder mis ik natuurlijk het onbeperkte eten en drinken, zaken die automatisch voor me worden geregeld, en natuurlijk geld", gaat Vonk onverdroten voort. Op kamers wonen is een dure aangelegenheid. Aan zo'n goed gevulde voorraadkast ga je toch wel wennen. Nu is een fles ketchup weer pakweg 3,25 en een anderhalve literfles cola is na twee dagen zo dood als een pier, dus die moet je direct leegdrinken, of er gewoon niet aan beginnen."

Toch heeft hij echt zin in zijn studietijd in Wageningen. Uiteindelijk heeft het verlaten van het ouderlijk huis in Cothen voor hem meer voor- dan nadelen. Vooral die eeuwige controle van m'n ouders kan ik missen als kiespijn. Eindelijk verlost van het Dirk-Jan, ga je kamer eens opruimen of Niet te laat thuis zijn, want je moet morgen weer vroeg naar school."

Ik heb op het vwo in Doorn een leuke tijd gehad hoor, daar gaat het niet om. Maar ik zal er niets aan missen. Ook daar weer die eeuwige controle, je hebt zelf nauwelijks verantwoordelijkheid, en je moet continu presteren. Die schoolse mentaliteit heb je na zeven jaar echt wel gezien. Aan de universiteit heb je veel meer zelf de touwtjes in handen. Wat ik ook wel fijn vind, is dat ik een echt mazzelrooster heb: drie dagen per week uitslapen. Dat was er op het vwo ook niet bij."

Verlangen

Een niet te onderdrukken verlangen om terug naar huis te gaan ligt voor Dirk-Jan Vonk niet in de lijn der verwachting. Misschien was dat wel gebeurd als ik geen lid was geworden van Unitas. Dan loop je het risico dat je op je kamertje naar thuis gaat zitten verlangen. Daarvoor heb ik nog niet eens de tijd gehad. Bovendien heb ik de afgelopen weken veel mensen leren kennen. O ja, een ding zal ik in Wageningen wel missen: mijn brommer. Daar mag ik graag aan sleutelen, maar ik durf hem niet mee te nemen naar Wageningen. Bang dat ie gejat wordt. Daarvoor is hij veel te mooi."

In huize Bloemetjesgordijn aan de Churchillweg heerst lichte paniek. De 22-jarige eerstejaars studente Linette Pellis (Ik behoor tot de oudere groentjes) snapt nog niet veel van het lesrooster. Ik zit helemaal te flippen, dat wordt nog wel een middagje puzzelen voor ik eruit ben. Je krijgt hier aan het begin van het schooljaar een paar vellen papier in je handen gedrukt en dan moet je het maar uitzoeken."

Pellis, onlangs naar Wageningen verhuisd, weet nog nauwelijks de weg in het Wageningse. Laat staan dat ze weet wat ze aan haar oude woonplaats Loon op Zand zal missen. Waarschijnlijk de gezelligheid van het ouderlijk huis, de familie, wat vrienden die ik daar achter laat. Een vriendje? Ja, die komt nu ook wel erg ver weg te zitten, maar daarover wil ik echt niet uitweiden. Straks sta ik met m'n hele hebben en houden in de krant."

Uitgaansleven

Het uitgaansleven in Loon op Zand zal zij vermoedelijk het minst missen. Nou ja, leven... Om te stappen week ik al tijden uit naar plaatsen als Breda of Nijmegen. Het hangt er helemaal van af wat Wageningen mij uiteindelijk te bieden heeft. Als het hier nou heel gezellig is, zal ik thuis ook niet zo missen, lijkt me."

Bij nader inzien is er misschien toch wel iets dat Pellis zal gaan missen: de tennisclub in Breda. Maar ik heb me in ieder geval voorgenomen om in Wageningen door te gaan met tennissen. Vooralsnog mis ik Wageningen als kiespijn wanneer ik thuis ben in het weekend. Dat ellendige lesrooster ook. Ik moet dan ook echt weg, wil ik er vandaag nog achter komen waar en of ik vanmiddag nog college heb..."

Voor de 18-jarige studente levensmiddelentechnologie Margot IJzerman is snel duidelijk wat ze het meest zal missen aan het ouderlijk huis: Goudkust, m'n favoriete televisieserie. Je moet weten dat we hier in het huis aan de Churchillweg geen kabel hebben." De ontvangst op de draagbare zwart/wit tv met sprietantenne is beperkt tot Nederland 1 en 3.

IJzerman, die oorspronkelijk uit Drenthe komt en twaalf jaar in Eindhoven heeft gewoond, zal verder vooral haar vrienden daar erg missen. Maar om daar nu voor te blijven heeft ook weinig zin. Zij zijn immers ook allemaal gaan studeren. Gelukkig heb ik geen vriendje in Eindhoven, hoewel ik er waarschijnlijk weinig moeite mee zou hebben die achter te laten. Ik ken iemand die een andere studierichting heeft gekozen, omdat ze dan in Eindhoven en dus in de buurt van haar vriendje kon blijven wonen. Kijk, dat gaat me nou echt te ver..."

Leerfabriek

Haar oudere broer en moeders kookkunst zijn de twee zaken die Margot verder het meest aan Eindhoven zal missen. Met mijn broer kan ik het goed vinden. Hij studeert in Enschede en komt niet ieder weekeinde naar huis. Ik vrees dat ik hem vaak zal mislopen als ik thuis ben." Andere broers of zussen zijn er niet: Echt een klassiek gezin, een jongen en een meisje. Alleen de golden retriever en de Volvo ontbreken. Maar voor zo'n auto moet je eigenlijk ook drie kinderen hebben."

IJzerman is opgelucht dat ze eindelijk de scholengemeenschap in Eindhoven achter zich kan laten. Dat was echt zo'n leerfabriek. Vooral als het eind in zicht komt, begint je dat behoorlijk de keel uit te hangen. Met name de natuurkundelessen daar vond ik vervelend. Zo'n vage leraar, die er altijd maar van uitging dat je alles wat hij op het bord kalkte direct kon doorgronden. Bij die man moest je echt alles zelf doen. Dat ging goed, zolang je het begreep. Als je het niet snapte, had je een probleem. Verder had ik met de leraren op het vwo geen erg hechte band."

Boven de keukentafel hangt een telefoonrekening van ruim vijfhonderd gulden. Van de vorige bewoners hoor, zegt IJzerman verontschuldigend. Ik vind het overigens wel prettig dat mijn ouders nu niet meer zo op mijn lip zitten. Eindelijk ongestoord bellen! Wanneer ik thuis langer dan tien minuten aan de telefoon hing, begonnen ze zo verschrikkelijk te zeuren. Ik maakte er dan ook een gewoonte van om tijdens het acht-uurjournaal te bellen. Had je tenminste twintig minuten de tijd. Hoewel die controle misschien toch niet zo slecht was. Zo'n meedogenloze rekening van de PTT is natuurlijk ook geen pretje."

Re:ageer