Student - 1 februari 2010

Een lied voor het uitgaansleven

Het uitgaansleven vertrut. Zelfs het grote Amsterdam bruist niet meer. In Wageningen is het toch al schrale uitgaansleven opgedroogd sinds het verlies van Unitas. You gotta fight. For your right. To Paaaarrrtyy!

Aldus zongen de Beastie Boys. Knokken dus voor een partijtje feesten, want vroeg of laat wordt het allemaal afgepakt. De boosdoener is de overheid met haar strakke regels. Strakkere sluitingstijden, niet meer roken, niet meer staand drinken buiten, lange proeftijden voor horeca-ondernemers, en zo verder. Pure sabotage of hebben bewoners én uitgangers hier baat bij op gebied van overlast en veiligheid?
Laatst ging ik naar een borrel van Thymos, maar dat was niets dus meteen door naar een verjaardag van een vriend. Daar biertjes gedronken tot een uur of twaalf voordat we naar Nji Sri gingen. Wist u dat Sri elke donderdag zijn deuren heeft geopend? In het proces van daar geraken vouwde de inmiddels stomdronken jarige zijn fiets om een lantaarnpaal heen. Te voet vervolgden wij ons pad. Na een uurtje of twee knokken met sri-ers hebben we de jarige naar huis gebracht. Ik ging alleen verder naar Disco Fellisco, dat reeds gesloten was. Een clubgenoot stond nog voor de deur, hij nodigde me uit voor een tosti. Onderweg naar zijn huis zag ik een auto stapvoets rijden. Achter het stuur zat een bekende van thuisthuis die te lam was om een zinnig woord te produceren. Ik zei dat hij wel bij het politiebureau kon parkeren. Hij ging naar een borrel waar nog meer jongelui van thuisthuis waren. Daar een biertje gedronken. Toen terug naar mijn andere vriend voor de tosti, en toen naar huis. Om vijf uur lag ik in mijn kist.
Mijn punt? Wageningen is te klein om niemand tegen te komen. Een enerverende avond heeft weinig te maken met de kwaliteit van de tenten en de muziek. Die maak je helemaal zelf.

Re:ageer