Organisatie - 2 november 2006

Eeltje Osinga

‘Het is anders. Op het land ben je alleen, hier heb je altijd levendigheid om je heen.’ In de gangen van hogeschool Van Hall Larenstein in Leeuwarden beantwoordt Eeltje Osinga om de haverklap de groet van een passerende student. Elke landbouwer of milieudeskundige in spe krijgt vroeg of laat wel een keer te maken met de beheerder van de proefakkers en tuinbouwkassen. De een assisteert Eeltje bij het bepalen van de zouttolerantie van poters, de ander klopt bij hem aan voor een grondboor of ander veldmateriaal. ‘Ik probeer het aangenaam voor hen te maken.’
Twintig jaar geleden, aan het werk in de opslagschuur van de tuinderij, hoorde Eeltje op Omrop Fryslân dat de toenmalige Bijzondere Hogere Landbouwschool een vacature had. Hij was gernier in hart en nieren, maar hij besefte ook dat de gemengde tuin- en akkerbouw zijn langste tijd had gehad. Hard werken was niet erg maar de aanhoudend lage prijzen nodigden niet uit tot een bedrijfsomslag. Hij besloot te reageren.
‘Mijn eerste klusje was sneeuwruimen. Gek hè, dat vergeet je niet.’ Voor iedere nieuwe generatie akkerbouwers teelde hij luzerne, klaver, doornappel en wat al niet meer voor gewasherkenning. In zijn kassen op het dak van het gebouw controleert hij even de aardappelplantjes waar een virus is ingebracht. Nee, nog niets te zien. ‘Dit vak is zo machtig. Maar je moet er wel een beetje gevoel voor hebben. Dat mis ik bij sommigen, die gaan met een plant om alsof het een toetsenbord is.’

Re:ageer