Student - 20 november 2008

ELEKTROSHOCK IN BOLIVIA

Student Internationaal land- en waterbeheer Leendert van Wolfswinkel combineerde zijn stage in Bolivia met een bezoek aan zijn zus in Peru. Hij reisde over land van Peru naar Camargo, een dorpje in Bolivia. Daar doet hij op dit moment onderzoek naar het effect van kleine irrigatiesystemen op de levens¬omstandigheden van lokale boeren.

nieuws_2642.jpg
‘Toen ik aankwam in Camargo werd ik na een korte Spaanse verwelkoming - waar ik weinig van begreep - in een kantoortje met een computer gedropt. Daar zat ik dan. Ik was van plan lokale boeren die gebruikmaken van kleine irrigatiesystemen te gaan interviewen. Klinkt simpel, maar dat is het niet. Het is erg lastig om zulke boeren te vinden en als je ze uiteindelijk gevonden hebt, ben je er nog niet. Ik heb geen eigen vervoer en ik ken de omgeving helemaal niet. Ik kan dus niet zomaar een autootje huren en overal heen crossen. Ik moet via m’n collega’s elke keer iemand regelen die mij een lift wil geven.
Omdat mijn interviews niet helemaal soepel verlopen, wil ik ook nog informatie uit literatuur proberen krijgen. Maar veel literatuur over mijn onderwerp is verouderd en moeilijk te vinden. Al bij al ben ik eigenlijk niet erg tevreden over mijn onderzoek en de resultaten.
Ik leer wel ontzettend veel over het leven in Bolivia, onder andere dat hier niets zeker is. Ik word elke dag weer op een of andere manier verrast. Ze hebben hier bijvoorbeeld hele handige, elektrisch verwarmde douches. Ideaal om ’s ochtends wakker te worden. Telkens als ik de douchekop met mijn hoofd aanraak – wat vaak gebeurt met mijn lengte van 1 meter 95 – wordt er een elektrische schok door mijn lichaam gejaagd.
Grote mensen zijn ze hier niet gewend. Als ik over straat loop zie je kinderen lachen en hoor je ze roepen: kijk, een reus. Je hoort ze ook vaak gringo schreeuwen, dat is Spaans voor vreemdeling. Over vreemdelingen gesproken, ik heb mij hier als vreemdeling nooit onveilig gevoeld. Ook niet toen ik op een dag mensen op straat hoorde roepen: dood aan de gringo’s. Ik ging naar buiten en ik zag een mensenmassa door de straat trekken. Ze betoogden in naam van een politieke partij tegen vreemdelingen die zich met hun land bemoeien. Dat het allemaal best onschuldig was bleek toen ik aanmoedigend m’n vuist in de lucht stak. Ik zag een lach op hun gezicht verschijnen.
Half december kom ik weer naar Nederland. Daar ben ik wel blij mee. Ik mis mijn vriendin, vrienden en mijn studentenvereniging VGSW. Hier is in de vrije tijd eigenlijk weinig te doen. Er is in het hele dorp maar één kleine kroeg en de dichtstbijzijnde stad is vijf uur reizen met de bus. En dan heb ik het niet over een bus zoals de 88 in Wageningen, maar over een afgeragde bak zonder veringen die elke hobbel van de straat rechtstreeks naar je reet communiceert.’

Re:ageer