Student - 29 maart 2007

Duim omhoog

tekst:
Redactie

588_nieuws.jpg
Met mijn duim omhoog, een hoopvolle glimlach en verkleumde voeten sta ik twee dagen lang aan de kant van de weg. Bij elke passerende auto hoop ik dat die mij en mijn teamgenootje Jeroen meeneemt en ons zo dicht mogelijk bij de plaats van bestemming afzet. We doen mee aan een liftwedstrijd, Jeroen en ik, georganiseerd door mijn studievereniging. De bedoeling is om zo snel mogelijk in Luxemburg te komen, waar alle teams gezamenlijk de nacht doorbrengen, om de volgende ochtend weer terug te liften. Zodoende staan we dus aan de kant van de weg of bevinden we ons in vreemde auto’s die ons dichter bij ons doel brengen. Soms slaat ineens de angst me om het hart. Dan sta ik ergens in de berm of bij een tochtig benzinestation en ben ik bang dat ik daar nooit meer weg zal komen. De wereld lijkt zo groot en ik zo nietig. Het is een soort van omgekeerd claustrofobisch gevoel. Toch worden we steeds meegenomen. Met behulp van acht aardige mannen en één aardige vrouw zijn we in tien uur in Luxemburg. De terugweg duurt acht uur, verdeeld over twaalf liften. De gezelligste lift is van Maastricht naar Den Bosch. De jonge man achter het stuur vertelt over zijn eigen liftverleden, zijn afgeronde studie psychologie en zijn werk als brandweerman. De snelste lift is in een gave Porsche van een man van zestig die naar zijn 33-jarige meisje racet met 240 km per uur. De raarste is die naar Luxemburg, in een krakkemikkige auto die niet harder dan 65 km per uur bergop kan, met een Frans mompelende chauffeur. De onhandigste blijkt de eerste lift vanuit Luxemburg, met een bestuurder die denkt dat hij ons wel gewoon ergens op de vluchtstrook kan afzetten. Alsof iemand daar ooit voor een lifter stopt. De fijnste lift is de allerlaatste, in een geel busje van een man die ons netjes bij het busstation in Wageningen afzet. Opgelucht loop ik de laatste paar honderd meters naar huis. Bijna thuis. De omgekeerde claustrofobie is verdwenen en heeft plaats gemaakt voor euforie. Liftend heb ik 360 kilometer heen en 360 kilometer terug gereisd. Ik ben toch niet zo nietig en de wereld toch niet zo groot. Mina Etemad

Re:ageer