Wetenschap - 1 januari 1970

Dr Aalt Dijkhuizen, voorzitter Raad van Bestuur

Dr Aalt Dijkhuizen, voorzitter Raad van Bestuur

Dr Aalt Dijkhuizen, voorzitter Raad van Bestuur


'Als ik me elke dag schuldig moet voelen, kan ik niet werken'

Het is algemeen bekend wát Aalt Dijkhuizen is: voorzitter van Wageningen
UR. Minder bekend is wíe hij is.
In ieder geval een bevlogen wetenschapper, die er niet tegen opziet zijn
levensloop een complete draai te geven. In gesprek met hem overvalt je de
manier waarop hij is doordesemd van zijn huidige functie.

In zijn ruime kamer in het bestuurscentrum neemt hij tussen vergaderingen
even de tijd om iets over zichzelf te vertellen. Lange, slanke man,
onderzoekende grijze ogen, grote handen; maakt een ontspannen indruk. Zijn
eerste statement: ''Ik ben een gelukkig mens!''
Twintig jaar lang leefde Dijkhuizen in de volle overtuiging dat hij de
boerderij van zijn vader zou gaan beheren. Hij groeide op in Steenwijk, op
de boerderij van zijn ouders. ,,Net in de driehoek Friesland, Drenthe en
Overijssel. Een werkelijk schitterende streek! Mijn vader was
melkveehouder.''
Kunt u melken? ,,O ja!'', antwoordt hij enthousiast, ,,geloof het of niet,
maar ik heb een melkdiploma! En de eerste twintig jaar van mijn leven waren
volledig erop gericht om de boerderij over te nemen. Het is een prachtige
boerderij, maar na de agrarische hogeschool in Dronten was ik zo geraakt
door de studie, dat ik besloot naar Wageningen te gaan.
Waren uw ouders teleurgesteld? ,,Nee, want mijn broer heeft de boerderij
nu. We hadden er best met z'n tweeën op gekund, maar het studeren kreeg
zo'n vat op mij. Toch kijk ik met enorm veel plezier terug naar mijn
boerderijperiode.''
Dijkhuizen studeerde cum laude af in Wageningen en promoveerde in Utrecht
in 1983. In 1992 werd hij hoogleraar Economie van dierziekten in
Wageningen.
,,De tweede twintig jaar van mijn leven besteedde ik aan de wetenschap. En
totaal onverwachts ben ik in 1998 overgestapt naar het bedrijfsleven, naar
Nutreco, dat hoogwaardige voeding voor vee en vis en viskweek op de markt
brengt.''
Deze keer duurt het geen twintig jaar. Al na vier jaar, december 2001,
geeft Dijkhuizen gehoor aan de uitnodiging voor een gesprek ('ik sla nooit
een gesprek af, van een gesprek word je nooit dommer!')om voorzitter van de
raad van bestuur in Wageningen te worden. Zijn voorganger, de huidige
minister Cees Veerman op, heeft hij niet ‘meegemaakt'.
,,De eerste keer, van wetenschap naar management in het bedrijfsleven, was
een grote stap. Maar na mijn studie en mijn werk bij Nutreco, was die stap
veel gemakkelijker.''
Deel drie van zijn carrière ligt nu vóór hem.
,,Ik heb altijd een hele sterke band met Wageningen gehad. En ik vind het
niet erg om heel hard te moeten werken, daar heb ik ook de energie voor.
Maar daar heb je wel binding voor nodig en die heb ik met Wageningen. Een
prachtige organisatie!''
Toen Dijkhuizen terug kwam, had Wageningen UR al gestalte gekregen. ,,Het
bouwen is één fase, de volgende is inhoud geven, een andere maar leuke
fase. Ik hou erg van inhoud geven. Daarin is de mens belangrijk. Je kunt
nóg zoveel vorm geven, als de mensen niet meewerken, valt alles plat.''
Dat je niet iedereen tevreden kunt stellen in die enorm diverse
organisatie, daarvan is Dijkhuizen zich zeer bewust.
Is de afstand nu groter tussen u en de mensen, nu u de baas bent? Durven ze
nog wel met hun kritische opmerkingen bij u te komen? Stilte. Na enige
aarzeling:,,Ik hoop het wél.Ik ga altijd rond op werkbezoek, omdat ik
achter elk plan de mensen wil kennen, de belemmeringen wil weten. Ik hoor
wel eens: ‘Ik zie hem nooit', maar ja, het is zo'n grote organisatie. Ik
hoop dat ze eerlijk tegen me durven te zijn. Ik geloof in mensen. Toch ben
je altijd bang dat je ze tekort doet.''
Hij is altijd weg. Altijd onderweg. Onder andere 'om te knokken voor geld’.
Heeft geen hekel aan vergaderen? Het thuisfront moet er wel de prijs voor
betalen, maar er is wel een bepaalde consensus. ,,We eten geen enkele avond
samen. Maar in het weekend wel. Als ik me elke dag schuldig moet voelen kan
ik niet werken!''
Krijgt u wel eens ontbijt op bed? ,,Nee. Niet mijn grootste wens, ik hou
niet van al die kruimels in bed!'' Grootste wens: plezier in werken, een
goede gezondheid en nog lang kunnen doorgaan.
Klein leed is dat de buitenwereld niet voldoende weet wat Wageningen UR
allemaal doet.
,,Iedereen is altijd verbaasd en verrast over wat we hier doen. We zijn
toch heel verschillend van andere universiteiten. Hoe krijgen we meer
bekendheid? Nou, elke medewerker moet een beetje ambassadeur zijn.''
Wakker liggen over Wageningen UR? ,,Néé, gelukkig heb ik weinig slaap
nodig.''

Lydia Wubbenhorst

Dit is het laatste interview dat Lydia Wubbenhorst in de rubriek
‘Mensenwerk’ verzorgt. Vanaf januari gaat de human interest door de krant
zweven.

Fotobijschrift:
Aalt Dijkhuizen: ,,Je kunt nóg zoveel vorm geven, als de mensen niet
meewerken, valt alles plat’’ | Foto Guy Ackermans

Re:ageer