Student - 6 november 2009

Dolfijnen tellen in vervuild water

Dolfijnen zijn niet zo lief als ze eruit zien, ondervond vierdejaars Kust- en Zeemanagement Anna Weber tijdens haar stage op Tenerife. Ook zag ze met eigen ogen de gevolgen van het massatoerisme voor de natuur.

‘De fascinatie voor dolfijnen bracht mij naar Tenerife. Ik heb zes maanden stage gelopen bij de Atlantic Whale Foundation in Arona, een klein dorpje dat verstopt ligt in de bergen van Zuid-Tenerife. Het is een non- profit organisatie die door vrijwilligers gerund wordt en zich bezighoudt met walvisonderzoek. Minstens één keer per dag ging ik de zee op. Langs de 34 kilometer lange kustlijn telde ik de dolfijnen van verschillende soorten en bracht hun interactie met de boten in kaart.'
Ontvoeringen
'Ik wilde graag eens met eigen ogen zien hoe een dolfijn zich gedraagt in zijn eigen leefomgeving. Wat mij echt is opgevallen is dat ze niet zo lief zijn als ze eruit zien.
Dolfijnen zijn in hun wilde omgeving terughoudend en schuw. Zo is het verboden om met de dolfijnen te zwemmen in het wild. Daarnaast komt het regelmatig voor dat de mannetjes vrouwtjes van een andere dolfijnensoort ontvoeren met als doel om te paren.
Met de lokale bevolking heb ik veel contact gehad. Dit aangezien ik ook de opdracht had om een eco-toeristische website op te zetten. Deze website zou het centrale informatiepunt worden, waar mensen hun lokale huis of appartement beschikbaar konden stellen voor toeristen. Op deze manier wou men de toerist gebruik laten maken van de lokale woningen in plaats van de grootschalige hotels. Helaas is de website inmiddels in onbruik geraakt.'
Vinvis
'Tijdens de boottochten kom je niet alleen schoonheid tegen. Maar ook plastic zakken die in het water drijven of schildpadden, die je van vishaken moet bevrijden. Ik heb de vervuiling die het massatoerisme met zich meebrengt met eigen ogen gezien. Verder begeleidde ik de toeristen die meegingen tijdens de walvisobservaties en gaf ik ze informatie.
Op een dag tijdens een normale boottocht begon de kapitein ineens te springen en te zwaaien. Ik dacht dat er iemand over boort was gevallen, maar het bleek dat hij in de verte een blauwe vinvis gespot had. Toen we op de plek aankwamen was de vinvis verdwenen. Iedereen op de boot was teleurgesteld, maar ongeveer een minuut later kwam hij boven water, op nog geen vijf meter van onze boot vandaan. Wat een indrukwekkend moment was dat toen ik recht in het oog keek van de grootste walvissoort op aarde. Dat gelukkige gevoel zal ik nooit meer vergeten.' / Marlot Roelofs
 

Re:ageer