Wetenschap - 12 april 2001

Deodorantbus

Deodorantbus

Voor het vervallen voormalige Sportfondsenbad dromt een tiental mensen voor de glazen schuifdeuren samen. Ze kijken wat ongeduldig op hun horloge, schuifelen wat heen en weer. Dan gaan de deuren open en laten zeven dames door, elk met felgekleurde lippen. Omstanders kijken verbijsterd toe hoe ze als bezetenen de glazen deur beginnen te kussen. Langzaam maar zeker komt er structuur in de kusafdrukken en ontstaat het woord 'Deodorantbus', wat tevens de naam blijkt te zijn van de expositie die met deze ludieke act geopend is verklaard.

Eric Langendoen, ooit student Bioprocestechnologie in Wageningen en organisator van de expositie, staat trots in de langzaam vollopende 'ontvangstruimte', een sigaar en een biertje in de hand. "De vorige expositie was van zeven heren, dus het leek me leuk om dit keer zeven dames te vragen. Ook het thema is afgeleid van de vorige expositie. Een bezoeker merkte op dat 'het wel een spookhuis leek'. En dat is precies wat we als kind vaak in onze kamertjes maakten, een spookhuis. Om vervolgens mensen te laten kijken. Eigenlijk een beetje hetzelfde als een expositie dus. Met dat idee van de kinderkamer zijn de dames toen aan de slag gegaan."

Sinds de 'sluiting' is het voormalige zwembad een echte kunstenaarsvrijplaats geworden. Wellicht ter ere daarvan zijn de namen van exposities en voorstellingen die er gehouden worden, opgebouwd uit de letters van Sportfondsenbad. Het is inmiddels een traditie geworden. Langendoen: "Het hoeft niet helemaal te kloppen, als het de lading maar een beetje dekt."

Heidi Linck, een van de kunstenaressen, biedt een rondleiding door het gebouw aan. In de grote ruimte, waar ooit de kleedhokjes moeten hebben gestaan, zijn de pilaren roze en de zwembadtegeltjes wit geverfd. "Het is leuk om gebruik te maken van de typische kenmerken van een gebouw, maar voor deze expositie wilden we een beetje af van de jaren-zeventig-bruine-bloemetjes-sfeer", verklaart de vierdejaars studente Voeding en gezondheid de verfbeurt. Verstopt achter kleedhokjes, tussen pilaren en muren, staat het werk van Mai-Marie Dijksma (uitgebikte holtes met miniaturen in cup-a-soup- en theedoosjes, te beschijnen met roze zaklampjes), Lydia Dekker (kleurige collages en gele wassen 'objecten') en Aletta van der Hagen (fotocollages). Een smal gangetje biedt uitzicht op een trapgat, waarover een waslijn van T-shirts met kreten gespannen is. Linck: "Dit is van Monique van Meel. Veel van haar werk is ge?nspireerd op haar eigen naam, Monique, wat eenzame strijder betekent. Alle kreten op de T-shirts beginnen bijvoorbeeld met 'mo', maar ook in andere werken komt het terug."

Bij haar eigen kunstwerk kan Linck wat meer uitleg geven. Tegen de muur zijn blikken in alle soorten en maten geplakt en het geheel is bestrooid met wit (slaap)zand. De foto's tegen de achterkant van de blikken en de losse kreten - ken je mij, ik ken je - vertellen het verhaal. "Dit is de ultieme meisjesdroom. Van de Prins op het Witte Paard. Na veel onzekere gedachtes en verlangens komt het natuurlijk wel goed, hebben 'hij' en 'zij' elkaar gevonden. De blikken heb ik gebruikt omdat ze goed de sfeer van een droom weergeven. Korte flitsen die toch een geheel vormen. En omdat ik ervan hou om foto's op een ruimtelijke manier te laten zien."

Via de Jugendstil-achtige tekeningen van Arianne Schipper en de gedichtenstellage van Anouk Brack leidt de weg tenslotte naar de resterende werken van Monique van Meel. Een blauw baby'tje bungelt in een doorzichtige zak van fijn draadwerk. MOederziel. Via een gebroken spiegel zie je een oog in de bodem van een fles. MOnomaan (het overdreven vervuld zijn van ??n denkbeeld). Uit een zak druppelt water sissend op een gloeiende kookplaat. MOriaan (vergeefse moeite). "Dit zijn allemaal assemblages," legt Linck uit, "kunst gemaakt uit afval. Daar blijken mooie dingen in te zitten die mensen niet zien, maar Monique maakt er kunst van."

Eenmaal beneden blijkt de ontvangsthal helemaal vol met borrelende bezoekers. "De opening is in ieder geval een groot succes", concludeert Linck. Dat mag dan ook wel. De dames zijn ruim drie maanden bezig geweest met voorbereiden en - als ik het enthousiaste commentaar in het gastenboek mag geloven - niet zonder resultaat.

Clarieke Hidden

De expositie Deodorantbus is tot en met 13 mei te bezichtigen op vrijdag, zaterdag en zondag van 12.00 tot 17.00 uur in het voormalige Sportfondsenbad aan de Rustenburg in Wageningen.

Re:ageer