Organisatie - 20 oktober 2010

De langste race

Een marathon lopen? Nou nee, dat was-ie eigenlijk nog niet van plan. Maar samen met jeugdidool Rob Druppers 'New York' lopen in de strijd tegen kanker? Kijk, daar kun je als survivor geen nee tegen zeggen. En zo staat Imares-onderzoeker Martin Baptist aan de vooravond van de langste race van zijn leven.

Martin Baptist aan het trainen.
Of hij al van de marathon heeft gedroomd? Martin Baptist kijkt ongelovig bij die vraag. 'Man, ik lig er wakker van! 42 kilometer is een takke-eind. Ik heb die afstand hier op het eiland gefietst. Daar deed ik één uur en 53 minuten over. Het is echt heel ver.' Baptist zit er ontspannen bij in zijn kleine propvolle kantoortje op Texel. Buiten schijnt de zon uitbundig. Het weekeind staat voor de deur met een lange duurloop van dertig kilometer op het programma. Daar ziet hij wel een beetje tegenop. Zo ver heeft-ie nog nooit gelopen.
Baptist is een van de ruim 38.000 lopers die op 7 november in New York van start gaan. Samen met elf min of meer bekende Nederlanders verdedigt hij de kleuren van het Run for KiKa-team. Een team met een missie: geld inzamelen voor een nieuw onderzoekscentrum voor kinderkanker. Onder de lopers bevinden zich oud-topsporters als hardloper Rob Druppers, hockeyer Marten Eikelboom en triatleet Gregor Stam. Maar ook acteur Bas Muijs (GTST), actrice en schrijfster Elle van Rijn en oncoloog Huib Caron van het Emma Kinderziekenhuis in Amsterdam doen mee. Wetenschapper en VHL-lector Marine Ecosystems Management Martin Baptist is op het eerste gezicht een wat vreemde eend in de bijt.
Hoe komen ze bij jou terecht?
'Het idee voor de sponsorloop komt van Gaius Voute. Hij is de zoon van de beroemde kinderoncoloog professor Voute van het Emma Kinderziekenhuis. Voute was zelf een fervent hardloper die ook in New York heeft gelopen. Ter ere van zijn vader kwam Gaius op het idee om voor Kika (Kinderen voor kanker) New York te gaan lopen. Rondom dat idee is een aantal min of meer bekende Nederlanders gezocht. Bovendien wilden ze een 'survivor': iemand die kanker heeft gehad.'
Een survivor?
'Ja, ik ben de Lance Armstrong van het team. Ik ben als jongetje van dertien bij professor Voute in behandeling geweest. Sindsdien kom ik ieder jaar nog op het AMC voor controle. Ze hebben daar een poli die onderzoek doet naar de langetermijneffecten van kinderoncologie. Ze kennen me daar dus. En ze weten dat ik hardloop.'
Wat voor kanker had je?
'Ik had een melanoom, een kwaadaardige moedervlek. Het voordeel van een melanoom is dat het op de huid zit. Het is zichtbaar. Er zat een vreemd pukkeltje op mijn rug. Maar het nadeel is dat het een heel agressieve vorm van kanker is, die uitzaait en moeilijk te behandelen is. Chemo werkt er heel slecht op en onderhuids zaaien satellieten uit. Ik had ook uitzaaiingen in mijn lymfeklieren. Met operaties en chemotherapie ben ik gered.'
Hoe beleefde je als kind kanker?
'Je ondergaat het allemaal. Mij is toen nooit verteld hoe erg het allemaal was. Lichamelijk kwam ik er wel vrij snel weer bovenop, maar geestelijk was het veel zwaarder. Het ergste kwam eigenlijk pas daarna. Die angst dat het terugkomt vreet aan je. Twee jaar geleden kreeg ik opnieuw een melanoom. Daar kwamen ze achter bij een controle in het AMC. Opnieuw is het weggesneden. Gelukkig was het niet uitgezaaid.' 
Leef je met de voortdurende angst dat het weer terugkomt?
'Dat is wat zwaar aangezet. Het is meer een soort onzekerheid. Ik heb blijkbaar talent voor kanker. Naast die twee melanomen zijn al drie keer afwijkende moedervlekken weggehaald. Inmiddels is mijn DNA onderzocht op afwijkingen in bepaalde genen. Ik heb net gehoord dat er geen afwijkingen zijn gevonden. Dat is goed nieuws, ook voor mijn kinderen.'
Ben je eigenlijk een marathonloper?
'Nee. Halve marathons doe ik wel. Van jongs af aan heb ik hardgelopen. Ik loop vrij makkelijk, ook met heel weinig training. Zonder op te scheppen, mag ik wel zeggen dat ik er talent voor heb. Maar ik was helemaal nog niet van plan om een marathon te lopen. Dat wilde ik pas doen op mijn 42ste. Ik ben nu 38. Maar voor KiKa zet ik dat plan graag opzij. En New York is natuurlijk wel dé marathon.'
En je loopt samen met Rob Druppers.
'Ja, een jeugdidool! Ik heb hem als jongetje nog om een handtekening gevraagd. In 1983 bij de Sprintcross in Breda. Daar heb ik nog een foto van. Nu lopen we samen de marathon!'
Hoe sta je ervoor?
'De echte lange duurlopen moet ik nog doen. Je moet je lijf trainen op vetverbranding. Collega's vragen dan meteen: waar zit dat vet dan dat jij moet gaan verbranden? Het komt er daarnaast op aan of ik heel blijf en die lange duurtrainingen wel kan doen. Maar al moet ik hem uitkruipen...'
Wordt dit de race van je leven?
'Heel veel mensen hebben een goede reden om New York te willen lopen. Maar ik heb wel een verdómd goede reden om mee te doen. Er komt een hoop emotie bij kijken. In die zin kun je het de race van mijn leven noemen.'  

Re:ageer