Wetenschap - 1 januari 1970

De Ontzetting

De Ontzetting

De Ontzetting


Werkbankschroeven, kauwgom niet alleen onder de zitting van de stoel, maar
ook erbovenop. Hier repeteert De Ontzetting, een orkest van rond de 35
studenten en medewerkers beneden in Scholengemeenschap Pantarijn. Het
ruikt zelfs nog een beetje naar houtkrullen. ,,Laten we een keer niet
ranzig spelen. Ik spreek niemand bijzonder aan, maar nu een keer: hup
vooruit’’, geeft dirigent Jean Pierre Gabriel aan. Hij is afgelopen
september verkozen tot dirigent bij De Ontzetting. En zeker met plezier,
beaamt hij. Naar verluidt is hij geselecteerd omdat zijn karakter het beste
bij het koor past. De klanken van de ‘Battle of the Network Superhits’
zwellen weer op. Maar niet klinkend genoeg blijkbaar. Dirigent: ,,Jullie
weten wel, de muziek van Miami Vice. Stoere auto’s, mooie mannen waar de
vrouwen voor vallen, lekkere vrouwen en mannen waar mannen voor vallen.
Waarom hoor ik die muziek met ballen bij jullie niet?’’
De dirigent werkt onder meer voor de KRO als programmamaker en
muziekregisseur. Als student speelde hij zelf in studentenorkesten, later
dirigeerde hij ze. Zoals in Delft en Amsterdam. De dirigent merkt wel
verschillen in de studenten. ,,In Delft zijn ze heel technisch, niet zo’n
heel groot verschil met hier. Maar in Amsterdam heb je weer van die
psychologiemeisjes.’’ De voetjes van de muziekmakers tikken het ritme mee,
als het niet op de vloer is dan wel op het onderstel van de kruk waar ze op
musiceren. Ook de lichamen laten vaak mooie deiningen en persende
ademstoten zien. Chantal Vorstenbosch, penningmeester, is pas op haar
achttiende een instrument gaan spelen. Haar vriend zat in een fanfare en
dat was altijd zo gezellig onder elkaar. ,,Ik besloot wel dat het dan
saxofoon moet zijn, anders wilde ik het niet.’’ Ze legt uit dat de
gezelligheid in het orkest voorop staat, dus geen concoursen. ,,Maar
eigenlijk zitten we op een best een hoog niveau.’’ Vanwege de komende
concerten in de Aula is een gastmuzikant gevraagd, gitarist Theo
Blijdenstein. ,,Ik begrijp natuurlijk wel jouw gitaargeilheid, maar geef
eerst het koper nog wat zin’’, aldus dirigent Jean Pierre. De elektrische
gitaarpartijen voegen even later een spannende dimensionale sfeer toe. En
afwisseling. Stukken uit ‘Mambo nr 5’worden behandeld. ,,Laten we ’t niet
te grof doen, het moet natuurlijk wel ballen hebben, maar leg accenten. En
nu eruit knallen, die klarinet ook. Hopelijk weet je dat dit niet voor
blokfluit geschreven is.’’
Af en toe speels en vrolijk, dan weer extatisch en zelfs overdonderend:
eerlijk is eerlijk, het zijn allemaal termen die je op bepaalde
verrukkelijke repetitiestukken kunt toepassen, zelfs voor een
toeluisterende leek. Soms valt de spanning wel wat weg, het beweegt niet
meer en wordt zo wat statisch. ,,Die mevrouw van zeventig die in slaap
dreigt te vallen moeten jullie wel weer wakker schudden op het concert
hoor’’, dreigt de dirigent met pretoogjes.
Zo te horen is het aan dit orkest best toevertrouwd om je oor te luister
te leggen. Gelukkig laat de dirigent dat ook wel merken. ,,Dat concert op
zeven en acht februari wordt nog wel eens wat.’’ Rob Goethals is al sinds
1995 lid, en zat ook in het bestuur. Wel is hij er drie jaar uit geweest,
hij was ook wat te betrokken. ,,Maar zodra ik hoorde dat het orkest ‘The
Lord of the Rings’ ging spelen, ben ik gelijk weer lid geworden. Die sfeer,
en de muziek beeldt het verhaal zo mooi uit, je hoort zelfs het galopperen
van de paarden. We spelen nu ook ‘The Wizard of Ozz’ en ‘Jesus Christ
Superstar’, dat swingt echt de pan uit.’’ Sieger Koeman speelt bugel.
,,Dat is een niet-trompet tussen de trompetten, neigt naar een hoorn toe.
Hoorns zijn - niet verklappen - milde klarinetten, bugels zijn
harmonieus.’’ Koeman, student plantenteelt, moppert voor de grap wat op de
musici rond hem. ,,Jullie blazen het geluid naar achter, wij hebben last
van jullie.’’ Maar volgens Erwin Weiters verwijt de pot de ketel. ,,Jij zit
dicht bij de muur, dat kaatst weer terug naar mijn buurvrouw.’’ Weiters
studeert nu in Deventer. ,,Ik ben eigenlijk een kneusje, dus ben ik van de
universiteit afgeschopt.’’ Jaap Verstijnen, student Dierwetenschappen,
blaast vooral mee voor de embouchure. Oftewel, om de lippen in conditie te
houden. Medetrompettist Martin Alewijn wikkelt zorgvuldig een handdoek om
zijn muziekstandaard voordat die de muziekkoffer in mag. Daar ligt namelijk
ook zijn instrument met een aanschafwaarde van 2000 euro te blinken.
,,Maar dat kan tegenwoordig door mijn aio-salaris. Wel grappig trouwens,
als ze net beginnen met de studie is het vaak nog zo’n versleten blik.’’
Esther Tol, Foto Guy Ackermans

Re:ageer