Wetenschap - 1 februari 2001

De ABS

De ABS

In een hok van vier meter naast de mannenplee op soci?teit Cantil van studentenvereniging KSV oefent elke maandagavond de negen man en een vrouw tellende dixieland jazzband The Able Bodied Seaman. Tenminste, als ze geen optredens hebben. Drummer Luc Rouws heeft zich solide ge?nstalleerd achter zijn drums en draagt het herkenbare zilver glinsterend vestje van de vijfde generatie ABS'ers. Red-headed jazzzangeres Martine van Cool heeft er zin in vanavond, in haar ene hand de tamboerijn en in haar andere hand de microfoon, die tijdens straatoptredens plaats maakt voor een megafoon. "Vroeger leenden we altijd een megafoon onder valse voorwendselen bij een sportvereniging. Die vond op den duur dat we wel erg vaak een sportdag hadden. Dus hebben we er twee jaar geleden uiteindelijk zelf een aangeschaft", vertelt saxofonist/klarinettist Bernd Hilhorst.

Pianist Pieter van Midwoud is het groentje binnen de band, zijn voorkomen is vergelijkbaar met voormalig rock 'n roll-ster Jerry Lee Lewis. Hij stort zich vol overgave op zijn toetsen, terwijl zijn mond meebeweegt op de muziek. "Hoe langer ik hier bezig ben, hoe meer zin ik krijg", zegt van Midwoud met een stralende blik.

Twee armoedige peertjes van een Watt of veertig verlichten de ruimte, zo ook de muziek. "When you're smiling, the world smiles at you", zingt wasbord-Ritchie met een rauwe stem, zoals je die kent van Louis Armstrong. Ritchie Fischer bedient vandaag zijn wasbord, koebel en bekkens met een mes omdat hij zijn speciale handschoentjes met stalen vingertoppen vergeten is. "Ik speel nog niet zo lang wasbord", zegt hij. "Vroeger in Lima moest ik op zang en fluitles. Daarna zei mijn opa: 'Jongen, het laatste wat jij moet gaan doen is iets in de muziek.' Ik sta hier dan ook omdat ik van mijn vrienden mee moest doen."

"Vijftien jaar geleden is de ABS opgericht door Jurgen Swinkels", vertelt Bernd Hilhorst. "Dixieland is van oudsher echte partymuziek uit de jaren veertig en vijftig. Je krijgt er gemakkelijk optredens mee, en daar gaat het ons om. Oude lullen spelen misschien kwalitatief betere jazz, maar wij zijn jonge studenten, zien er leuk uit en met onze muziek brengen we mensen weer terug naar vroeger, naar hun eigen studententijd."

Voor de ABS zijn de optredens meer dan muziek alleen. Bandmanager Eric Claassen: "Hoe gekker, hoe beter. Tijdens de optredens krijg je echt een adrenalinekick, en in het busje op weg er naar toe is het heel gezellig met drank en zo."

Martine van Cool is als enige vrouw bij de band. "Ik vind het waanzinnig leuk om met de jongens op stap te gaan. Meestal wordt het een teringzooi in het busje en daar moet je als vrouw wel tegen kunnen. Ik zou geen extra vrouwen in de band erbij willen. Er heerst nu een vrije sfeer. Iedereen zegt en doet wat hij wil. Als zangeres moet je opvallen en wanneer er nog drie vrouwen op de achtergrond staan, dan val je weg als leadzangeres."

De band maakt wel eens bizarre gebeurtenissen mee. Bernd Hilhorst: "Afgelopen zomer speelden we op de boulevard van Saint-Tropez in Zuid-Frankrijk. Decadente hagelwitte jachten lagen daar aangemeerd. Opeens kwam er een loopjongen van een van de boten af en beval ons te komen spelen. Na onderhandelen over een royale vergoeding moesten we onze schoenen uitdoen voordat we de loopplank van het jacht betraden. Toen we binnen kwamen, lagen daar een stuk of drie mannen met acht vrouwen in Jakouzi's te bubbelen, heel knus en huiselijk stonden we daar te spelen in de kajuit, op onze sokken."

De jaarlijkse reis naar Frankrijk is voor de ABS een traditie geworden. Elk jaar spelen ze in een restaurant in Port Grimaud en soms belanden ze diep in de nacht plotseling in een dure villa van een miljonair. "Wat doe ik hier als Wageningse studente en hoe ben ik hier verzeild geraakt?, denk ik wel eens als ik zo op een veranda geniet van het adembenemende uitzicht op de zee", zegt Martine verwonderd. ABS is er voor studenten om in te spelen. Als een bandlid afstudeert, moet hij de band verlaten om plaats te maken voor de nieuwe generatie. Met een biertje in de hand proosten ze op het muzikale samenzijn. Eric Claassen verheft zijn stem en zijn glas: "Heren en dames muzikanten, JAZZ!"

Eva Boels, foto Guy Ackermans

Re:ageer