Student - 27 januari 2011

Dansmachine

Gewoon lopen gaat mij goed af. En rennen voor bus en trein, dat ook. Okay, soms loop ik ergens tegenaan. Stoelen en tafelpoten zijn mijn favoriet. Vooral in doodstille computerlokalen veroorzaak ik regelmatig een knullige botsing vol lawaai.

26-Stijn-5993.jpg
26-Stijn-5993.jpg

Foto: .

Al met al, echter, vind ik mijn wandelvaardigheden voldoende om dagelijks in de praktijk te brengen.
Op dansgebied ligt dat anders. Ik kan niet dansen. Daar ben ik te onhandig, te onritmisch en te knullig voor.
Toen ik nog aan Van Hall Larenstein studeerde was mijn dansgebrek nooit een probleem. De meeste van mijn medebos- en natuurbeheerders dansten ook niet. Bovendien werd mijn dansgebrek gewoonweg geaccepteerd. 'Prima Stijn, wij vinden het best hoor, als jij in je eentje in een hoekje wil staan.' Hooguit kwam ik terecht tussen elkaar 'beukende' Achterhoekers, waarbij de dans bestaat uit het proberen overeind te blijven staan.
Nu in Wageningen ligt dat anders. Niet kunnen dansen, wordt simpelweg niet geaccepteerd. Zelfs in een halflege Flatkroeg de Bunker op dinsdagavond word ik zwaar onder druk gezet.
Een voorbeeld: 'Kijk dat podium daar is nog vrij, ga je mee?' 'Nee', antwoord ik. 'Jawel', waarbij ik indringend wordt aangekeken. 'Ik kan niet dansen', zeg ik zelfverzekerd.  'Onzin, iedereen kan dansen', vinden mijn Wageningse vrienden. 'Nou', zeg ik quasi-intelligent, 'ik heb hier zo eens om mij heengekeken en..'
Mijn zin kan ik niet meer afmaken, met kracht word ik meegesleurd richting het kleine donkere podiumpje.
Daar sta ik, totaalonbeholpen, met de Spice Girls - zoiets gebeurt nu eenmaal in de Bunker - op de achtergrond. Voorzichtig begint mijn rechterbeen een soort dansachtige beweging te maken, mijn linkerbeen weigert mee te doen, waarna mijn rechterbeen dit bedroevende schouwspel ook maar staakt. Een keer of vijf probeer ik deze sputterende dansmachine opnieuw te starten, dan ineens staakt mijn linkerbeen zijn principes: mijn lijf danst. Langzaam breidt mijn dans zich uit. Tot twee keer toe weet ik een val van het podium ternauwernood te vermijden. Een pasje naar links, rechts, oh ja, en ook nog iets met mijn armen. Plotseling vliegt de avond voorbij. 'Je danst nog niet eens zo heel slecht hoor', hoor ik na afloop. 'Is het echt redelijk?', reageer ik hoopvol. 'Ja. Nou ja, voor een bosbouwer dan.'

Re:ageer