Organisatie - 8 november 2007

Dane Bicanic

1

‘Als ik 280 zou worden, zou ik hier nog steeds blijven werken’, zegt Dane Bicanic. Om hem heen staan zware granieten tafels met laseropstellingen. Dane probeert met de lasers nieuwe meetmethoden te ontwikkelen om concentraties van stoffen te meten. Aan het begin van zijn Wageningse carrière, begin jaren negentig, deed hij dat in gassen. ‘Wij hebben toen samen met Nijmeegse onderzoekers een methode ontwikkeld die zo gevoelig was dat hij de scheet van een vlindertje in het Ajaxstadion kon meten.’

373_opinie_0.jpg
Daarna heeft de geboren Kroaat zich gestort op een moeilijker probleem: het gebruik van lasers bij monsters die geen licht doorlaten. ‘Kijk, normaal stuur je de laser ergens doorheen en dan kijk je aan de andere kant wat er uit komt. Maar dat kan niet met bijvoorbeeld tomatenpuree of margarine, want daar komt het licht niet door.’
Dane gebruikt daarom pulsjes laserlicht. In zijn meest recente publicatie beschrijft hij hoe hij daarmee de concentratie lycopeen in een tomaat heeft gemeten. De pulsjes licht worden door het lycopeen omgezet in warmte en geluid. Door nauwkeurig het geluid te meten, kan Dane op verschillende dieptes de concentratie van de gezonde stof vaststellen.
‘Het mooiste van hier werken, vind ik het samen knutselen met de technici. Iedereen helpt je. Alle opstellingen die je hier ziet hebben we zelf in elkaar gezet.’ En dat hoeft niet met het nieuwste van het nieuwste te zijn. Bij de nieuwe tomatenopstelling staat bijvoorbeeld een computer uit 1989. ‘Soms verwerken we ook iets wat we bij het vuilnis hebben gevonden. Het hoeft niet duur te zijn, als het maar werkt. Het gaat bij dit werk niet om geld, maar om de liefde voor de wetenschap.’

Re:acties 1

  • henri

    jaja

    Reageer

Re:ageer