Wetenschap - 31 mei 2001

Dames 6

Dames 6

"Onze man is Kevin. Een barbiepop, die we van de vorige Sprint hebben gekregen. We konden geen mannen vinden die in onze commissie wilden, maar we zullen laten zien dat we het als zes vrouwen heel goed doen."

Aan het woord is Jojanneke Jukes, voorzitter van de Sprint, een van de belangrijkste en grootste commissies van studentenroeivereniging Argo. De Sprint is een offici?le roeiwedstrijd, die al sinds 1960 door Argo wordt georganiseerd. Het unieke betreft de korte afstand in vergelijking tot de andere seizoenswedstrijden, die gewoonlijk twee kilometer lang zijn.

Jukes: "Gedurende de jaren zestig werd de intervaltraining binnen de roeiwereld erg populair. Argo besloot toen een sprint te organiseren, niet het minst omdat we daar erg goed in waren. Het Wageningse kanaal is ongeveer vijfhonderd meter lang en dus hadden we een goede kans om veel te winnen."

Gewoonlijk wordt de Sprint geroeid op de Bosbaan. Omdat die verbreed wordt, moest dit jaar echter gezocht worden naar een andere locatie. Een geluk voor Argo is dat de Sprint traditiegetrouw valt op de vooravond van de slotwedstrijden van de Nederlandse Studenten Roei Federatie. Zij gebruiken ook altijd de Bosbaan en moesten uitwijken naar een andere locatie. Het werd uiteindelijk de Sloterplas in Amsterdam. Volgens C?line Kruisbrink een mooie kans voor de roeiers: "De locatie is heel anders dan normaal. Uit een recreatieplas wordt nu een baan gecre?erd. De roeiers krijgen het idee dat ze zich op een meer bevinden. Het is een geweldige mogelijkheid om op zo'n water te mogen roeien."

Argo zou Argo niet zijn, als er rondom de Sprint niet veel tradities zouden zijn ontstaan. Zo rijden bijvoorbeeld de kamprechters (de scheidsrechters tijdens de wedstrijd) op tractors met wagens langs de kant, hebben heel wat Argonauten tijdens de wedstrijd klompen aan - Jukes: "Andere verenigingen beginnen altijd te roepen dat we boeren zijn. Zal de universiteit blij mee zijn!" - en is er na afloop voor iedereen een grote barbecue, die gedeeltelijk in natura gesponsord wordt door oud-leden, met worsten van de oprichter.

Een andere belangrijke traditie is de presentatie van de Sprint-poster, aan de vooravond van de Head of the River, de eerste wedstrijd van het seizoen. Het toetje van het Head-diner is een grote taart van ??n meter bij zeventig centimeter waarop de poster van de Sprint wordt uitgebeeld. De poster, die ontworpen is door een van de verenigingsleden, wordt vervolgens bij opbod verkocht. Kruisbrink: "Ploegen, huizen, oud-besturen en oud-ploegen bieden mee. Vervolgens gaat het er om wat een gek er voor wil geven. Die van ons bracht uiteindelijk 280 gulden op."

Het geld is hard nodig om de begroting van de Sprint rond te krijgen. Dat blijkt elk jaar weer een behoorlijke klus te zijn. Omdat Argo besloten heeft dat andere commissies dan de Sprint sponsors mogen werven onder de Wageningse middenstand, moet de Sprint daar buiten zoeken om niet in de weg te zitten. Esther Lips: "De begroting van de Sprint ligt rond de vijftienduizend gulden. Omdat we nu op de Sloterplas roeien, kost ons dat ongeveer vijfduizend gulden extra. In ons sponsorenbeleid proberen we nu de uniciteit van de Sloterplas en het feit dat die in een woonwijk ligt, te koppelen aan een bedrijf. Maar we wachten eigenlijk nog steeds op de grote vis."

Hoewel de meeste commissieleden, afhankelijk van hun taak, gemiddeld ??n ? twee dagen per week druk bezig zijn met regelen en organiseren, krijgen ze geen bestuursforfait van de universiteit. Jukes heeft zelfs besloten om de twee weken voorafgaande aan de Sprint haar afstudeervak stil te leggen en zich fulltime te richten op de organisatie van het evenement. Kruisbrink: "Soms geeft het veel frustratie dat je geen forfait krijgt. Voor het voorbereiden van de presentatie had ik bijvoorbeeld wel wat meer tijd willen hebben. Anderzijds hebben we als commissie wel een heel concreet doel voor ogen, waarbij je duidelijk iets bereikt. Als de Sprint goed is verlopen en je waardering krijgt ook tijdens de wedstrijd zelf, dan weet je dat je het toch maar mooi voor elkaar hebt gekregen. Uiteindelijk is het toch de liefde voor de vereniging waarom je het doet. En daarnaast probeer je er natuurlijk zoveel mogelijk lol bij te maken."

Arin van Zee, foto Guy Ackermans

Re:ageer