Wetenschap - 1 januari 1970

Conclusie

Conclusie


,,Maar wat komt er nou eigenlijk uit?’’, zegt Kees van Ast. De bestuurder
heeft zijn bril afgezet, en kijkt op een afstandje door de glazen, speurend
naar vuiltjes, veegjes en stofjes die de scherpzinnige leidersblik
bemoeilijken. Voor hem ligt 'Scharnieren doe je samen', het laatste rapport
dat het grote Wageningse project Vivre heeft voortgebracht.
,,Nou’’, begint hoogleraar Arnold Bregt een beetje wanhopig, terwijl zijn
ogen de lucht rond de leider afspeuren naar - naar wat eigenlijk? Een
vluchtweg? Een afleidingsmanoeuvre? Neen, lezers, neen. Driewerf neen.
Bregt zoekt naar een metafoor. En hij vindt hem.
,,Wageningen UR is net een gecompliceerde wekker die niet helemaal op tijd
loopt’’, zegt Bregt. ,,Zo kun je het omschrijven.’’
,,Een wekker’’, echoot Van Ast.
,,Die niet helemaal goed loopt’’, herhaalt Bregt. ,,Je kunt natuurlijk
proberen hem open te maken en te kijken of er een tandwieltje is
afgebroken. Of een onderwijsinstituut een kennisinstituut probeert af te
troeven. Of een onderwijsinstituut het te hoog in zijn bol krijgt en een
kenniseenheid afklemt.’’
,,Ik snap het’’, zegt Van Ast.
,,En als je de wekker dan weer in elkaar zet, dan hou je gegarandeerd
allerlei business units en schroefjes en leerstoelgroepen over’’, zegt
Bregt.
,,Aha’’, zegt Van Ast wakker. ,,Een reorganisatie. Ga vooral door.’’
,,Maar het risico is dat de wekker het dan niet meer doet’’, zegt Bregt.
,,Da’s minder’’, zegt Van Ast. |
Willem Koert

Re:ageer