Wetenschap - 11 oktober 2001

Commentaar: Afghanistan

Commentaar: Afghanistan

De Verenigde Staten bestoken Afghanistan met raketten en bommen en sturen tegelijk vliegtuigladingen met voedselhulp. De internationale gemeenschap heeft al meer dan 1,3 miljard gulden aan hulp toegezegd. Wat voor effect hebben de gecombineerde vergeldings- en hulpacties op de Afghaanse bevolking?

Jon Kurtz, Amerikaanse student Management of Agricultural Knowledge Systems in Wageningen, anderhalf jaar werkzaam geweest bij een humanitaire hulporganisatie in Afghanistan en noordwest-Pakistan:

"Aan de ene kant lijken de VS en Groot-Brittanni? dus te kiezen voor een beheerste benadering en het aantal slachtoffers te willen beperken. Maar aan de andere kant is het onvermijdelijk dat er mensen worden gedood en dat velen vluchten. Bovendien bemoeilijken de aanvallen humanitaire hulp.

In het land heerst al drie jaar lang droogte en er dreigt een hongersnood. Er waren al eerder acties in gang gezet om de Afghanen de winter door te helpen. Ook voor 11 september was het al een grote uitdaging om alle afgelegen gemeenschappen te bereiken voor de winter zou invallen.

De voedseldroppings van de VS in Afghanistan kunnen positief uitwerken, maar ze kunnen ook gevaarlijk zijn als ze in verkeerde handen vallen. Verder hebben niet alleen een humanitair maar ook een een politiek karakter. Ze zijn ook bedoeld om de bevolking los te weken van de Taliban.

Toch is hulp op de grond veiliger en effectiever dan via de lucht. Er is nu wel meer aandacht voor de bevolking en er gaat meer geld naartoe dan voor de aanslagen, maar er zijn ook veel meer vluchtelingen binnen en buiten de grenzen. Dat maakt dat mensen moeilijker te bereiken zijn voor de hulporganisaties. Over het geheel genomen gaat de bevolking er op achteruit.

Er worden honderden miljoenen dollars uitgetrokken voor hulp. Dat is veel geld, maar voor de vluchtelingen is geld alleen niet genoeg. Er zijn plekken nodig met voldoende voorzieningen als onderdak en water, zodat ze een menswaardig bestaan kunnen leiden. Dat is nu niet het geval. Daarvoor is steun van Pakistan en van andere landen nodig.

Wat prioriteit moet krijgen, is dat organisaties kunnen doorgaan met hun werk. In Afghanistan zelf bestaan ook nog hulporganisaties, met lokale medewerkers. Hun activiteiten ondervinden wel hinder, maar ze gaan nog steeds door, al zijn ze nu misschien minder geco?rdineerd. Veel hoogopgeleiden zijn vertrokken, maar er zijn ook mensen die blijven.

Waar ik op langere termijn bang voor ben, zijn de na-effecten van de aanvallen. De Taliban zijn geen vertegenwoordigers van de hele bevolking - veel mensen steunen hen niet - maar ze zorgden wel voor stabiliteit in het land. Als de Taliban het veld moeten ruimen, zie ik voorlopig weinig stabiliteit. Dat zag je ook bij de regering die aan de macht kwam na het vertrek van de Russen. Wat Afghanistan het meest nodig heeft, is stabiliteit en vrede." | M.H.

Zie ook pagina 4: The beginning of the inevitable

Re:ageer