Organisatie - 26 februari 2015

Column: Verdienmodel

Oxfam meldt dat vorig jaar 85 en dit jaar 80 mensen evenveel vermogen hebben als de armste 3,5 miljard wereldburgers. In 2014 telde Nederland 173.000 miljonairs. De economie is zo georganiseerd dat het geld (en het voedsel) bij een klein groepje extreem rijken terechtkomt. Mijn vader verklaarde: ‘Kijk eens naar je vingers, die zijn ook niet allemaal gelijk.’

Je hoeft echter geen idealist te zijn om dat goed fout te vinden!  Er wordt genoeg verdiend, maar het lukt ons niet een samenleving  te organiseren die de overheid voldoende financiële  armslag geeft om goed op te komen voor het algemeen belang.  We praten over People, Planet, Profit. Over maatschappelijk  verantwoord ondernemen. En in Wageningen praten we  over ‘dichter bij de samenleving staan’ en als ‘One Wageningen’  werken aan het oplossen van de grote problemen. Dat  klinkt leuk, maar het moet wel in de vorm van een verdienmodel.  Zo heeft de Nederlandse overheid het samen met het bedrijfsleven  en de universiteiten georganiseerd.

‘Verdienmodel’. Hoe meer ik het in mijn mond neem, hoe absurder  het smaakt. Want hoe zijn wereldproblemen op te lossen  met een ‘Verdienmodel’? Kan je verdienen aan honger,  aan bootvluchtelingen, aan bestrijding van ebola?  Dat vraagt eerst om investeringen zonder direct rendement.  Geen enkele partij uit een productieketen zal dat doen. Dat is  niet hun directe belang. De overheid moet opkomen voor het  algemeen belang. Maar helaas, onze overheid heeft zich verkocht  aan het bedrijfsleven. Wij wetenschappers  zien het gebeuren maar onderzoeken het  niet, want er valt niets aan te verdienen.  Als ik ‘WUR’ intik op mijn computer  vervangt de autocorrectie het onverbiddelijk  in ‘WURG’. Zo voel ik me  dan ook: gewurgd door het verdienmodel.

Kees van Veluw (57) is docent Permacultuur  en netwerker biologische landbouw. Zijn visie  haalt hij uit zijn werk met zowel Afrikaanse  als Nederlandse boeren, zijn vrouw, drie  zonen, hond en kippen. 

 


Re:ageer