Wetenschap - 8 maart 2001

Column: Verdediging

Column: Verdediging

Twee weken ben ik nu weer op Nederlandse bodem en nog bevindt mijn hoofd zich in een wat warrige staat. Echt ontwend was ik Nederland niet, daarvoor heb ik er te lang geleefd en ben ik te kort weggeweest. Voor de liefhebbers van getallen: anderhalf procent van mijn leven. Anderhalf procent lijkt mij niet opwegen tegen die achtennegentig-en-een-half die ik toch min of meer onafgebroken onder invloed van de vaderlandse cultuur heb doorleefd.

Toch is de warrige staat van mijn hoofd imposant te noemen in vergelijking met die futiele anderhalf procent. Het is de strijd tussen anderhalf procent indrukken en aangeleerdheden die opeens irrelevant blijken te zijn en meer en meer overschaduwd worden door het oude vertrouwde Nederlandse leefpatroon. Ik weet dat ik me over een paar weken Itali? in eerste instantie zal herinneren als een reeks aangenaamheden die daar beter waren dan hier. Dan zal niet alleen het gras er groener zijn (hetgeen in de winter gewoon waar is), doch ook de pasta beter, de sfeer leuker, het licht mooier, het leven vele malen beter dan hier. Sterker nog, het zal er niet alleen alles beter zijn geweest, maar ook zal ik het weten te verdedigen gelijk een trotse Italiaan.

Ik betrapte me er zonet nog op. Doordat ik aan het Italiaanse verkeer gewend ben geraakt, erger ik me soms een ongeluk aan de manier van rijden hier. De eerste weken in Itali? ergerde ik me aan het getoeter alom. De mentaliteit lijkt te zijn: een auto heeft een toeter, dus die moet je gebruiken ook. Na een poos raakte ik eraan gewend. Tot ik terug in Nederland kwam. Eerst miste ik het getoeter, en het was een weldaad voor de oren. Tot ik bijna aangereden werd door een auto uit een zijstraatje, en ik opeens besefte dat ik niet alleen aan het toeteren gewend was geraakt, maar dat ik het nodig had. De mens mag dan geen sonar hebben zoals de vleermuis of de walvis, de Italiaan heeft dit gebrek handig opgelost door de toeter in het verkeer als zodanig te gebruiken. En omdat een toeter niet zo erg geschikt is om werkelijke echolocatie mee uit te voeren, heeft hij begrepen dat niet degene die moet weten waar de andere auto zich bevindt, doch degene die in die andere auto zit zelf het signaal af moet geven. Je kunt dit minderwaardig achten aan het systeem van de vleermuis, maar bedenk wel dat het hier dus werkelijke interactie betreft, waardoor het in feite heel wat hoger op de ladder der ontwikkeling komt te staan.

Je ziet het, ik ben de Italiaanse warboel al behoorlijk aan het verdedigen. En ik ben bang dat het daarbij niet blijft. Ik denk dat ik zin ga krijgen om terug te gaan, terug naar dat mooie, warme, zonnige zuid-Itali?, waar de bomen altijd groen blijven en je de lekkerste vis op de markt kunt kopen, waar de pasta beter, de sfeer leuker, het licht mooier en het leven vele malen beter is dan hier...

Vincent Schut

Re:ageer