Wetenschap - 28 november 2002

Column: NLW (2)

Column: NLW (2)

Rabbinge legde de telefoon neer en zuchtte. Het viel niet mee iets op poten te zetten. Goed, ze hadden een politieke lijst van de grond gekregen. Maar dat was niet vanzelf gegaan. Zelfs met zijn toch niet geringe ervaring (Rabbinge had - eens kijken - toch zeker drie, nee vier, politieke leiders van de Partij van de Arbeid meegemaakt); maar zelfs met deze ervaring was het hem niet licht gevallen om de Wageningse lijst vorm te geven. Het eerste begin was licht geweest; vederlicht zelfs achteraf. Na hun telefoongesprek hadden hij en Zachariasse de contouren voor een nationale politieke beweging neergezet. Landelijk; zelfbewust. Met aandacht voor mens, milieu en economie. Vanaf het eerste begin is alles eigenlijk goed gelopen. De eerste vergaderingen. De eerste persconferentie. Als vanzelf was Simon Vink de partijvoorlichter geworden. Gelukkig had Simon zijn wilde haren al veel eerder verloren. Zoals hij vroeger de revolutie had gepreekt; Rabbinge moest er niet aan d?nken. Nee, dat liep nu een stuk beter.

De eerste persbijeenkomst had vanzelfsprekend plaatsgevonden in Wageningen. Er was veel 'landelijke' inbreng geweest: wat boeren, klein beetje landadel, wat institutionele beleggers, natuurmonumenten natuurlijk, Unilever ('we kijken ook over de grenzen had hij gelijk gezegd'). En dan nog iemand die vagelijk betrokken was bij het beheer van de kroondomeinen. Dat konden ze tegenwoordig wel in Wageningen. Hij moest toegeven: het had allemaal goed geklonken. Ronkende teksten. 'Opstand op het platteland', zo had de Telegraaf gekopt. En: 'Groen-blauw opent de aanval op grijs-rood'. Maar ook: 'Platteland slaat terug'. Daar had hem persoonlijk veel voldoening gegeven. Leefbaarheid; veiligheid, openbare ruimte: eigenlijk niets nieuws. Maar dan wel in een Wagenings sausje: bescheiden, tikje eigenwijs, beetje pittoresk, maar ook goed onderbouwd, technisch vooruitstrevend en gedegen. Ook het feit dat Wageningen niet in de randstad ligt had het goed gedaan ('in ieder geval geen randstedelijke arrogantie'). En het werkte! Ze hadden gelijk veel aandacht gehad van de pers en - binnen twee weken, bij de eerste peilingen - stonden ze al meteen op drie zetels. Drie! Later werden het er vijf. Kijk, d??r kon je mee aankomen. Maar toen was ook het gedonder begonnen. Eerst Speelman; gevraagd naar wat hij vond van de speciale aandacht voor biologische landbouw had Speelman iets te veel getwijfeld. Terwijl nog z? was afgesproken dat ze dit voorlopig in het midden zouden laten. In ieder geval tot de formatie; daarna zouden ze wel verder zien.

En toen was het alleen maar erger geworden. Een wakkere journalist had gevraagd wat ze van de bezuinigingen op onderwijs vonden. En w??r was Speelman er bijna ingetrapt. Gelukkig kon Zachariasse, die vlakbij stond, nog net ingrijpen. Daar waren ze goed weggekomen. Maar daarna leek het of de zeven plagen over NLW (Nieuwe Lijst Wageningen) waren uitgestrooid. Er kwam gedonder met Goewie ('de hoogleraar moet weer kunnen leren'), gelijk bijgevallen door anderen (ook die Giller natuurlijk). Toen werd het nog erger. Iemand bracht Jaap van Bruchem mee. Sindsdien leken alle vergaderingen twee uur langer te duren. Er kwam geen einde aan. Hadden ze net een beetje grip op de politiek, werd alles overschaduwd door onderling gekissebis. Gelukkig waren ze bijna klaar met de kandidatenlijst. Daarna zou het wel rustig worden.

Egbert Lev

Re:ageer