Wetenschap - 21 november 2002

Column: Mens sana in corporate sano

Column: Mens sana in corporate sano

De vingers van Kees van Ast beroerden het apparaat, dat het midden hield tussen een middeleeuws martelwerktuig en een uitrustingsstuk voor een gynaecologische praktijk. Hoezeer hij zijn ingenieursinzicht ook aansprak, de vice-voorzitter van de Raad van Bestuur had geen flauw idee waarvoor het diende.

"Vroeger deed ik fanatiek aan sport", zei hij tegen de bezoekers van de nieuwe fitnessruimte in De Bongerd. "Maar tegenwoordig komt het er niet meer van. Jammer, jammer, jammer."

Van Ast pakte een halter op en maakte er een paar bewegingen mee die geroutineerd moesten overkomen, alsof hij al jaren met gewichten trainde. "Je voelt je spieren reageren", zei hij. "Hoe ze sterker worden. Hoe de training het lichaam verjongt. Ik weet zeker dat we met deze fitnessruimte het Wageningse ziekteverzuim kunnen terugdringen."

De Bestuurder greep een handvat van een apparaat, dat gelijkenis vertoonde met de vleeshaak in een abattoir, en trok hem naar zich toe. "Heerlijk, dat gevoel dat je leeft", zei hij. "Ik krijg er zowaar zin in. Ik neem ook een sportkaart."

Van Ast maakte een diepe kniebuiging. "De musculatuur ontwikkelen!", jubelde hij. "Weg met het buikje! Verbreed die schouders! Samen maken we van Wageningen een stad van atletische mensen!"

Van Ast viel stil toen hij, langs de verbaasde gezichten van de tientallen toehoorders, in de spiegel keek. Hij zag zichzelf. E?n onderdeel van zijn lichaam had alvast atletische, ja, zelfs bodybuildereske proporties aangenomen. Zijn neus. Die was op mirakelse wijze tien centimeter langer geworden.

Willem Koert

Re:ageer