Wetenschap - 19 september 2002

Column: Het einde van de geitenwollensok

Column: Het einde van de geitenwollensok

Het is voorbij. We zijn er helemaal vanaf. Ze zijn in geen velden of wegen meer te bekennen. Decennialang hebben we knarsetandend moeten vaststellen dat de boerenuniversiteit van Wageningen een magische aantrekkingskracht had op intelligente, maar foeilelijke studentes en studenten. De geitenwollensokkenbrigade heeft ons geen goed gedaan. In de media zijn wij van Wageningen beschreven als een universiteit waar het goed toeven was voor vreemde wereldverbeteraars en zijn we vele malen bespot om het uiterlijk van onze studenten. Er wordt kwaad over ons gesproken. Er wordt geroddeld en gezegd dat onze afgestudeerden en promovendi op klompen de Aula betreden. En als een journalist niets meer om handen heeft, is er altijd nog 'Het verdriet van Wageningen'.

Maar het is over. Er waait een frisse wind over de uiterwaarden en door de velden. Wageningen is een moderne universiteit voor modieuze studenten geworden. Het komt door de internationalisering. De victorie is begonnen met de komst van de Zuiderlingen. Zij begrijpen van huis uit wat stijl is. Maar onze studenten hebben het er niet bij laten zitten. Ze hebben een metamorfose ondergaan. We zien geen ongewassen tronies meer. De stinkende wollentrui is verdwenen. De gore spijkerbroek heeft afgedaan. Onder het genot van een cappuccino wordt over Calvin Klein gesproken. Over Marx wordt gezwegen. De Wageningse studentes en studenten zijn de voorlopers van studerend Nederland geworden. Met deze studenten op de cover van Elsevier, Quote of de Cosmopolitain slaagt de wervingscampagne, want mooie studenten en studentes trekken fraaie middelbare scholieren en doorstromers aan.

Toch zijn we er nog niet helemaal. De staf blijft achter. De geest van ingenieur Baardaap waart nog rond. Juffrouw Soepjurk en haar collega Slobbertrui staan nog voor de banken van de collegezaal. Soms is het nog erger. Er zijn gebouwen waar bij warm weer middelbare mannen in korte broek en met vieze harige benen hun instructies geven. In en in goede mensen, daar gaat het niet om. Maar zij zijn te lang vrijgezel gebleven en kunnen daardoor niet meer door hun huisgenoten gecorrigeerd worden. Of ze zijn gescheiden en worden daarom een beetje vies. Ze beseffen niet dat Wageningen compleet is veranderd. Ze doen hun werk goed, maar ze zijn het spoor een bijster en hun gevoel voor de tijdgeest kwijt.

Daarom moet de Raad van Toezicht ingrijpen. Zij moeten ervoor zorgen dat er heldere kledingvoorschriften voor het personeel komen. Dat doen ze bij het bedrijfsleven ook, daar weten ze precies waar de zoom van de rok van de secretaresse gelegd moet worden. Daar kennen zij het naadje van de kous. Daar beseffen ze dat een t-shirt het imago van hun bedrijf geen goed doet. Ook weten wij van Marijke Vos dat de managers van het bedrijfsleven die voor hun werk een tingeltangel moeten bezoeken helemaal geen korte broek dragen, omdat dit alleen de lachlust van de dames opwekt en geen grof geld opbrengt. Daarom moeten onze achterblijvers een voorbeeld nemen aan het bedrijfsleven en dienen zij eindelijk te beseffen dat de juiste kleren niet alleen de man en de vrouw maken, maar ook Wageningen UR.

Kees de Hoog

Re:ageer