Wetenschap - 1 februari 2001

Column: Grensvervaging

Column: Grensvervaging

Langzaam maar hinderlijk trefzeker begint de grens tussen hier - in Itali? - en jullie te vervagen. Duidt het op een toegenomen thuisvoelen in den vreemde, die dan dus geen echte vreemde meer is? Een bovennatuurlijke beslissing van de Italiaanse goden om eindelijk de strijd tegen het ??n worden met Europa op te geven? Ze zijn per slot van rekening al behoorlijk oud, dus zo onmogelijk lijkt een dergelijke capitulatie me niet. Of speelt mijn geheugen me gewoon parten en begint de vergelijking tussen nu en meer dan vier maanden geleden gaten van toenemende grootte te vertonen? Ook dit is niet geheel onwaarschijnlijk; het herinneren is mij nooit bijzonder goed afgegaan, en men zegt dat het alleen nog maar afneemt in de loop der tijd. Om hier nog een beetje op de hoogte te blijven, gebruik ik natuurlijk het internet: de webpagina's van NRC en Volkskrant en de nodige e-mails van Wageningse huisgenoten. Afgelopen vrijdag stond er in het NRC een artikel met de kop 'Hof Itali? keurt 'spontane tik' van chef op vrouwenbil goed'. Het handelde hier om een vonnis van het Italiaanse Hof van Cassatie, waarin Enzo Michieli (directeur), eerder veroordeeld tot anderhalf jaar voorwaardelijk, werd vrijgesproken omdat zijn welbewuste aanraking van het achterwerk van een vrouwelijke werknemer geen bewezen seksuele bedoelingen zou hebben gehad, en bovendien eenmalig was. Gelukkig, dacht ik, de Italiaanse samenleving is toch nog duidelijk anders dan de Nederlandse. De grens, die de laatste tijd zo grijs en vervaagd voelde, leek even hersteld. Totdat ik in de tweede helft van dat artikel las dat veel Italiaanse vrouwen boos gereageerd hadden en het vonnis door hen afgedaan werd als oudemannenrechtspraak. Ai. Dat is geen traditionele Italiaanse vrouwelijke manier van reageren. Scheurtjes in de grens. De dag erna werd het nog erger. Een uitgebreid artikel over de typische cultuur van Volendam: 'je hebt een aantal mensen die boven de wet staan', 'Volendammers hebben hun eigen regels'. Ik ben nooit zo'n ster geweest in topografie. Kan het zijn dat Volendam ergens in Itali? ligt? Hoe was dat rijtje ook alweer, dat je uit je hoofd moest kennen: Florence, Verona, Vol?ndam, Veneti?? Alle twijfel werd weggeslagen na een e-mail van een van mijn huisgenoten op Droevendaal. De Stichting Sociale Huisvesting Wageningen (SSHW) heeft het gepresteerd om twintig vierkante meter van onze zorgvuldig aangelegde tuin af te graven. Twee enorme kuilen lieten weinig tuin meer over, en het beetje tuin dat nog geen gat geworden was, is genadeloos door de woest rondwoelende rupsbanden geplet. Dit alles vanwege de lachwekkende reden dat de SSHW niet meer weet waar de waterleidingbuizen liggen. Het is ook zo lang geleden dat Droevendaal uit ??n grote bouwput bestond... Dus diende er onaangekondigd en zonder overleg een halve tuin omgewoeld te worden om ze terug te vinden. Logisch, toch? Ware SSHW een Italiaanse organisatie was geweest, ja, dan misschien. Het wordt de hoogste tijd dat ik terugkom, zoveel is mij wel duidelijk. Daarbij is nu ook de vraag waarop ik door deze buitenlandervaring een antwoord had willen vinden, irrelevant geworden: zou ik voor kortere of langere tijd in het buitenland willen werken? Waarom niet, het verschil met Nederland lijkt me minimaal. Vincent Schut

Re:ageer