Wetenschap - 14 november 2002

Column: Dreamteam

Column: Dreamteam

"Wij wisten nog hoe je een krant moest maken", zei Simon Vink weemoedig. De woordvoerder van de raad van bestuur en gewezen hoofdredacteur van het populaire Weekblad voor Wageningen UR bracht het jeneverglas naar zijn mond. Het was de vijftigste verjaardag van Poke Lel, die plusminus in dezelfde tijd dat Vink de scepter over het blad voerde, venijnige columns in het blad schreef.

"We legden de Bestuurders het vuur aan de schenen", zei Lel.

"Ze waren doodsbang voor ons", beaamde Vink. "Als we uitkwamen meldden ze zich spontaan ziek."

"We deden het stukken beter dan dat stelletje castraten dat er nu zit", zei Lel bitter. "Ze lopen als hondjes achter hun Bestuurders aan. En kritiek hebben ho maar."

"Puddingkarakters zijn het", zei Vink. "Slampampers die de jaren zeventig niet hebben meegemaakt. Slikken alles voor zoete koek."

"Misschien is het de tijdgeest", filosofeerde Lel. "Dat slappe. Dat meegevende. Dat niet durven."

"Vroeger was alles beter", zei Vink.

"De pilsjes kostten nog een kwartje", zei Lel.

"En elk jaar elfstedentocht", zei Vink.

"Leefde de oude Drees nog maar", zei Lel. "Die had er wel wat op geweten." Zijn ooghoeken glommen vochtig.

"De oude Drees had die slapjanussen eigenhandig hun kantoor uitgesleurd", zei Vink. "Die had gezegd: zulke schijters als jullie mogen geen krant maken. Jullie zijn het niet waard. Vanaf nu wordt de krant gemaakt door journalisten die nog wel ballen hebben." De woordvoerder pauzeerde even om een sigaar op te steken.

"Nou?", vroeg Lel ongeduldig. "Wie? Wie?"

.

Willem Koert

Re:ageer