Organisatie - 15 januari 2009

CRISISSITUATIE

Afgelopen jaar weer te hard en te veel gewerkt. De winter is dan een mooie tijd om bij te komen en de verwaarloosde familiebanden weer aan te halen. Samen voor het haardvuur, spelletjes doen, zingen onder de kerstboom, glühwein erbij en veel sneeuw- en ijspret. Voor het beleven van al dit moois reed ik met vrouw en kroost afgelopen kerst naar Oostenrijk voor een echte sneeuwvakantie. Met de schoonfamilie. Gezellig.
Middernacht vertrekken we in ons volgestouwde Opeltje. Voor vertrek is er de gebruikelijke chaos, maar al gauw schalt Jingle Bells luid door de auto. Om een lange reis kort te houden: veel files, vaak foeteren en een gestage stroom koek en zopie naar de achterbank voor de gewenste verzadigde roes van de kids. Weer en stemming verslechteren naar het eind. Het sneeuwt flink als we ’s avonds het laatste smalle bergweggetje inslaan.
En daar gaat het mis. Glibberen, glad en te steil. Sneeuwkettingen om dus. Lang geleden, hoe was het ook al weer? Koplampen maar aan, dan zie ik nog iets. Het past niet. Rotdingen! Bevroren vingers. Vrouw uit de auto. ‘Had onze vorige auto geen kleinere wielen?’ Een bebloed, opengekrabd kinderhoofd hangt krijsend uit het raam. Er is sprake van een heuse crisissituatie.
Na een uur zitten ze erom. Schots en scheef, dat wel. Totaal verkleumd de auto weer in. Kritiek alom. ‘Dat je dat van te voren niet oefent.’ Ik start de auto. Hoop ik. Enkele suffe hikken en dan is alles stil. Accu leeg. Daar staan we, in het pikkedonker, ruim duizend meter hoog op een supersteil bergweggetje en het blijft maar sneeuwen. Wie verzint dit? Verschillende reacties op de achterbank. Woest schuimende beugelbekkies, apathische blikken en een verlossende reactie die de ijzige stemming eventjes doorbreekt: ‘zullen we Jingle Bells zingen?’
Je leert elkaar wel kennen in zo’n crisissituatie. Eerlijk primitief gedrag. Ieder zijn sociale rol, van haantje tot struisvogel. De oplosser van de crisis komt vanachter het Oostenrijkse haardvuur: schoonpappa, die zijn winterse zaakjes wel strak voor elkaar had. Over mijn rol was de familie unaniem: de veroorzaker van de crisis. Het gesprek van de week, de niet zo ideale schoonzoon.

Re:ageer