Organisatie - 13 november 2008

COWBOYMENTALITEIT

De dag nadat Barack Obama was gekozen tot nieuwe president van de Verenigde Staten kwam ik in alle vroegte op ons PPO-kantoor in Lisse. Ik verkeerde nog steeds in een zalige overwinningsroes. Prachtige speeches, boeiende televisie en bovenal hoop. Niet schieten, maar praten. ‘Yes we can’. Alles komt weer goed op onze mooie aarde.
Toen ik de deur van mijn werkkamer opende, trof ik tot mijn grote ontsteltenis een ravage aan. De ruit was kapot, de vloer en mijn bureau lagen bezaaid met glas, boeken, omgevallen stoelen, potgrond en kamerplanten. Ingebroken. Een koude windvlaag van buiten blies in mijn gezicht. Welkom terug in de realiteit. Van bedwelmende overwinningsroes naar koude kleine Kristallnacht. Ik zei een woord dat ik eigenlijk niet mocht zeggen. Zoiets als verdraaid, maar dan veel erger.
Er was (gelukkig) alleen in mijn kamer ingebroken. Alleen mijn ICT-afdrachtbesparende laptop was weg. De politie stelde vragen, de glaszetter verving de ruit en diezelfde ochtend was alles weer opgeruimd. Als ontdekker, melder en de sigaar van het misdrijf deed ik aan ieder die het wilde horen braaf mijn verhaal. Door collega’s werd er alom gespeculeerd: is het een aan lager wal geraakte tulpenkweker die zijn heil in tweedehands laptops zoekt? Of een persoonlijke wraakactie misschien?
Toch miste ik iets die dag. Waar waren de sirenes en mannen in witte pakken met blauwe lampen op zoek naar net dat ene stukje vreemd DNA? Waar waren de speurhonden, helikopters, cowboys met lasso’s, uzi’s en ander grof geschut? Waar waren de commando’s die de hele regio uitrookten en alle kale tulpenvelden omploegden, net zolang tot ze hem - met modder besmeurd - hadden uitgegraven en triomfantelijk en nog puntgaaf aan de wereld toonden? Mijn laptop.
Ik mis ‘m echt een beetje, nu al, vanaf de dag na de overwinning van Obama. Elke avond voor het slapengaan denk ik er nog even heimelijk aan: de cowboymentaliteit.

Re:ageer