Student - 15 februari 2007

Buffelen in de bush

Tijdens een excursie naar het Machabeng Plateau in Zuid-Afrika, waar hij een afstudeervak deed, kreeg Geert van de Wiel een idee. Het door overbegrazing verarmde gebied kon een bestemming worden voor ecotoeristen, bedacht de student Biologie van Wageningen Universiteit. De lokale bevolking had er wel oren naar, en Geert ging voor zijn stage naar de Zuid-Afrikaanse Bush Academy om de sector te verkennen.

417_nieuws.jpg
417_nieuws.jpg

Foto: .

‘Afgelopen jaar heb ik de diploma’s wildbeheerder, veldgids en lodge manager gehaald. Een lodge is een soort vijfsterrenhotel met losstaande suites in het bos of de savanne, voor 250 tot 600 euro per persoon per nacht. De eerste zes maanden zat ik op school en woonde op de campus in een natuurgebied van 11.000 hectare. Ik stond om vier uur op, kreeg drie uur game drive-practicum met een instructeur op de savanne, gevolgd door drie uur college. Na de lunch hadden we weer drie uur game drive of een walk-practicum. ‘s Avonds was het studeren of even naar de bar. En dat vier weken lang, zeven dagen per week, met iedere zondag examens. Na die vier weken kreeg je een weekje vrij.
Het was streng. Zat je uniform niet goed of kwam je vijf minuten te laat, dan moest je voor straf een sloot graven of een terras aanleggen. Maar naast alles over Zuid-Afrikaanse flora en fauna weet ik nu ook veel van sterrenkunde, wijnen, eten koken voor groepen op een kampvuur, auto’s repareren, survivaltechnieken en schieten.
Om praktijkervaring op te doen werkte ik een half jaar tegen kost en inwoning op een lodge in het Greater St. Lucia Wetland Park. De enige gids daar nam net ontslag omdat hij overwerkt was. Niet gek, want ranger zijn is een hel. Als je gasten opstaan ben je al twee uur bezig: auto klaarmaken, koelbox vullen voor de lunch. Aan het einde van de dag breng je ze veilig naar hun suite, en daarna mag je alles opruimen en ook nog klusjesman spelen. Rangers zijn vaak de putjesschepers van de lodge, terwijl de toeristen nergens zouden zijn zonder hen.
Maar je vergeet alle ellende zodra je met gasten in je jeep zit. Willen die een olifant? Ik hoor ze op acht kilometer, dat halen we voor het donker. Mijn kantoor was de bush, en het was iedere dag anders. De ene dag zie je leeuwen, de andere dag giraffen, of niks, of een visarend die een vis grijpt. Dat deel je met enthousiaste gasten, je interpreteert de natuur voor hen, en dat is het mooiste wat er is! Jij bepaalt of de safari waar ze lang voor gespaard hebben onvergetelijk wordt, of een levenslange teleurstelling.
Ik werkte voor drie, zonder begeleiding, en kreeg van de lodge-eigenaars geen waardering. Mijn slaapkamer was ook nog eens zo lek als een mandje, dus na vier en een halve maand ben ik ermee opgehouden. Maar omdat ik zoveel uren had gemaakt was de Bush Academy toch tevreden.
Ondertussen heb ik een business plan geschreven voor ecotoerisme op het Machabeng plateau. Hopelijk krijg ik van de Zuid-Afrikaanse overheid wat geld en kan ik er na mijn afstuderen in september echt mee aan de slag. En anders kan ik altijd nog vanuit Nederland safari’s op maat organiseren.’

Re:ageer