Organisatie - 27 juni 2013

Breinbagage: Nadenken over Uitdagende Vraagstukken

Leuke hersenkrakers voor op het strand, tijdens de bergwandeling of de fietstocht. Resource vroeg mede­werkers naar hun Uitdagende Vraagstuk - een kwestie op of rond hun vakgebied waar ze nog geen antwoord op hebben.

20-grote-vragen-artikel.jpg
Han Lindeboom, buitengewoon hoogleraar Mariene Ecologie
'Paul Crutzen, de Nederlandse Nobelprijswinnaar, heeft gesteld dat we in het antropoceen leven. Er is geen plaats op aarde waar geen menselijke invloed is te meten en vele aspecten van het systeem aarde worden nu beïnvloed of zelfs gedomineerd door mensen. Onderzoekers als Marten Scheffer en Terry Hughes hebben ons veel geleerd over omslagpunten, waarbij een bepaalde grens wordt bereikt waarna we in een volstrekt anders functionerend systeem terecht komen. Dat geldt ook voor klimaat en CO2. Wellicht hebben we met CO2 al zo'n omslagpunt bereikt of zijn we überhaupt niet meer in staat om het te vermijden. In elk geval is duidelijk dat  het sterk groeiende aantal mensen aan de basis ligt van onze problemen. Waarom proberen we die groei niet te stoppen door het aantal nakomelingen te beperken tot één kind per persoon (twee voor een echtpaar) en dat als norm te aanvaarden?'
Harry Wichers, hoogleraar Immuunmodulatie door voedsel
'Ik verbaas me nogal over het energiebeleid in ons land. Hoewel ik broeikasscepticus ben, is een alternatief energiebeleid wat mij betreft ook om andere dan klimatologische redenen zeer de moeite waard, al was het maar om onafhankelijker te worden van dubieuze regimes in het Midden-Oosten of buitengewoon onplezierige pseudo tsaren. Het verbaast me dat we er niet in slagen om gericht te kiezen welke alternatieve energiebron in onze omstandigheden het meest veelbelovend is. Waarom is onze inzet versnipperd en lopen we inmiddels een enorm eind achter bij de rest van Europa? Is dat omdat Shell hier het energiebeleid bepaalt misschien?'
Prem Bindraban, voormalig directeur van bodeminstituut ISRIC, net begonnen als directeur van het Virtual Fertilizer Research Centre in Washington
'Nutriënten uit (kunst)meststoffen zijn onontbeerlijk om voldoende voedsel te produceren voor 7 en straks 9 miljard mensen. Innovatieve oplossingen voor meststoffen zijn nodig om de voedsel- en milieudoelen te halen. Meststoffen worden gemijnd (fosfaat, kalium) of in een fabriek gemaakt (stikstof) om vervolgens aan de bodem te worden toegediend. Daardoor komt meteen al 30 tot wel 70 procent van de meststoffen niet ten goede aan de plant. Na consumptie door mens en dier komen ook de meststoffen van de planten in het milieu terecht. Maar de enige plek waar we die meststoffen willen hebben is in de plant.
Waarom moeten de nutriënten uit die meststoffen door de wortels worden opgenomen? Als nutriënten pas in de bladeren in het biochemische proces worden geassimileerd, kunnen we dan niet meteen een deel via het blad laten opnemen of een infuus aan de stam van een (fruit)boom hangen? Welke planteigenschappen en bodemorganismen kunnen er dan mede voor zorgen dat die meststoffen zo efficiënt mogelijk worden opgenomen als het toch aan de bodem wordt toegediend? Er is terecht veel aandacht voor het terugwinnen van meststoffen. Kunnen we dan niet meteen stikstof uit de lucht opvangen en alleen daar toedienen waar we het nodig hebben?'
Herman Eijsackers, voorzitter van de Wetenschappelijke Adviesraad van Wageningen UR
'Meest uitdagende vraagstuk voor mij is hoe je science for impact kunt bedrijven zonder beschuldigd te worden van 'heulen met de industrie'. Merkwaardig is namelijk dat de universiteiten van Delft, Eindhoven en Twente minstens zo intensief samenwerken met de industrie, terwijl ze zelden in de hoek van de maatschappelijke discussie terechtkomen. Mogelijk komt dat omdat Wagenings onderzoek de mensen persoonlijk raakt, via hun voedsel, natuurbeleving en verder welbevinden. Daarom moet de samenwerking van Wageningen zich volgens mij niet beperken tot beleid en industrie, maar ook de burger erbij betrekken. Maar hoe doe je dat?'  

Re:ageer