Wetenschap - 26 april 2001

Braziliaanse kerst

Braziliaanse kerst

Anton de Bruin, vijfdejaars Levensmiddelentechnologie:

"Ik heb drie maanden onderzoek gedaan op het lab van Levensmiddelentechnologie en biochemie van de universiteit van S?o Paulo in Brazili?. Ik was vlak voor kerst klaar. Brazilianen vieren vooral kerstavond. Ik dineerde met mensen van het lab en wat vrienden. Om twaalf uur 's avonds toostten we op kerst. Verder hadden we lootjes getrokken voor een amigo secreto, een geheime vriend. Voor de persoon op het briefje koop je een serieus of grappig cadeautje; een soort sinterklaas dus. Zelf heb ik een paar mooie cd's gekregen.

Op het lab heb ik de enzymactiviteiten in verschillende rijpingsstadia van aardbei onderzocht. Het lab is bekend om de onderzoeken naar de omzettingsprocessen van suiker tijdens het rijpen van banaan. Ik heb de methoden en technieken die bij het onderzoek van deze en andere fruitsoorten gebruikt worden op de aardbei toegepast. Nu is een banaan natuurlijk geen aardbei, maar tot grote tevredenheid van mijn begeleider heb ik wel een toename van de activiteit van enzymen in de aardbei aan kunnen tonen. De resultaten kunnen dienen als aanzet voor een onderzoek van een promovendus.

Ik woonde in een appartementencomplex, waar ik een appartement deelde met twee PhD-studenten civiele techniek. Op zondag kookten we wel eens samen. Doordeweeks at ik 's middags meestal warm in de mensa op de universiteit. Van mijn huisgenoten heb ik veel Portugees geleerd. Ik had wel een talencursus willen doen voordat ik naar Brazili? ging, maar dat was er niet van gekomen. Mijn begeleider sprak gelukkig aardig Engels, maar verder waren er maar weinig mensen die Engels spraken. Dan pik je de taal wel op.

Na mijn stage heb ik vier weken rondgereisd, met bus, trein en auto. Ik heb onder andere geslapen in een tent op het strand en bij de oude oppasmoeder van een reisgenote, in het binnenland. Ik was in dat dorp de eerste buitenlander en werd meteen voorgesteld aan de burgemeester.

Wat me opviel in Brazili? waren de grote verschillen tussen rijk en arm. In S?o Paulo, een stad met twintig miljoen inwoners, had je zowel een uitgebreide Amerikaanse shopping mall als krottenwijken. De armen kopen trouwens veel spullen op afbetaling. Zelfs een T-shirt kun je in drie keer betalen.

Ik ben er tijdens mijn stage achter gekomen dat ik graag mensen om me heen heb. Na een eerste week anoniem op een kamer in een gebouw naast de universiteit ben ik snel op zoek gegaan naar een appartement met huisgenoten om gewoon even mee te kunnen kletsen. En ik heb geleerd te wachten. Ik maak me echt niet druk meer als de trein een paar minuten vertraging heeft."

Yvonne de Hilster

'In Brazili? heb ik geleerd te wachten'

Re:ageer