Student - 23 maart 2011

Botenbaas Argo neemt afscheid

'Vroeger ging het meer om de sport', vindt Dorus Jansen. Bijna vier decennia is hij al de rode draad op WSR Argo. Besturen kwamen en gingen, maar Jansen hield de vloot drijvende en de boel overeind. Eind april gaat Jansen met pensioen.

GA--20110321-_ND70178.jpg
Zijn dagritme lijkt op dat van een wedstrijdroeier: om zeven uur beginnen, om half tien naar bed. 'Ik begin graag vroeg, dan heb ik nog wat aan mijn middag en avond.' Jansen strijkt in zijn werkplaats met uitzicht op de Rijn over een boot die ligt te wachten op een volgende laklaag, een oude houten twee-met die hij een nieuw binnenwerk en punt gaf. De radio staat aan. 'Ik kan niet zonder muziek.' De lijmtangen hangen op een rij aan de muur, de vloer is geveegd, op het werkblad een voorzittershamer die moet worden opgelapt.
Als jongeman werkte Jansen in meubelfabrieken aan winkelinterieurs en kozijnen. Op zijn 26e solliciteerde de geboren en getogen Wageninger bij Argo. 'Ik moest 32 boten onderhouden, maar daar was ik al gauw doorheen. Toen ben ik fabriekscasco's af gaan bouwen. Later ben ik ook het mooie werk zelf gaan doen. Dan maak je mallen en geef je een eigen invulling aan bestaande ontwerpen. Zoals een hogere kop, zodat er op de Rijn met zijn golven en stroming minder water in de boot spoelt.' In de boeg freesde hij zijn initialen, onder het dekje schreef hij zijn naam en datum.
Op Argo geldt nog steeds dat je ergens voor moet gaan omdat het anders niets wordt. Maar verder is er veel veranderd. 'Begin jaren zeventig beperkte het vermaak zich tot poffertjes bakken in mijn werkplaats die niet meer was dan een schuur. Er was geen kantine en geen douche. Studenten waren in die tijd wel meer met sport bezig dan nu. Hun enige doel toen was zo hard mogelijk roeien. Nu zitten ze op de racefiets, gaan op vakantie, studeren meer en houden feesten in de kantine.'
Boten hebben ook steeds meer toeters en bellen die Jansens aandacht vragen: snelheidsmeter, vaste schoenen, een geluidsinstallatie voor de stuurman. 'Maar we zijn er niet meer door gaan winnen', lacht hij. Verder zorgt Jansen voor onderhoud van gebouw, vlotten, lieren en 'als een fietsenmaker' voor de ergometers. Ook leert hij studenten omgaan met de reddingsboot, die hij iedere ochtend naloopt. De veiligheid van de roeiers gaat hem aan het hart. Daar maakt hij zich wel zorgen over, nu zijn opvolger veel minder uren krijgt.
Jansen groeide op met water en had jaren een eigen boot. Nog steeds gaat hij graag varen. 'Als ik links wil dan ga ik links. Als ik rechts wil kan ik rechts.' Vrij en eigenwijs, net als in zijn werk. Nog een paar weken, en dan vliegt hij eindelijk eens voor langer dan zes weken naar Canada, waar hij met zijn vrouw een appartement heeft, vlakbij zijn zwager.
Qua had hij er nooit mee op willen houden. Maar de rug wordt stram, de schouders krom, een heup is versleten. Het is mooi geweest.

Re:ageer