Student - 13 januari 2011

Bontsestraat

Lijn 88 naar Ede-Wageningen is niet zaligmakend. Vooral de real time vertrekinformatie verslechtert mijn humeur. Sta je daar, al zeker tien minuten met net iets te dunne jas, zegt dat bord ineens dat de bus zojuist vertrokken is. Toch biedt lijn 88 belangrijke voordelen. Er zijn namelijk altijd mensen met een net iets dunnere jas, die net iets hope­lo­zer kijken. Daarbij zijn vertraagde chauffeurs in Wageningen óf supergezellig óf zo onrealistisch chagrijnig dat ik altijd moet glimlachen.

Echt erg is het bij Arriva tussen Nijmegen en Uden. Ik beperk me tot één van de keren dat ik moest omreizen via Cuijk. Normaal gesproken bestaat zo'n reis uit overeind blijven in een overvolle trein (net lijn 88) en vervolgens keihard rennen naar een bus die eens per uur rijdt. Telkens ging dat goed, tot afgelopen keer.
De trein reed op tijd, mijn sprint: acceptabel. Maar toen keek ik, hijgend, nog eens naar de vertrekstaat: 'Deze halte is opgeheven, u moet bij de Bontsestraat zijn.' Nu is Cuijk niet groot, maar om van overstappers te verwachten dat ze de Bontsestraat kennen?
Haastig vraag ik aan een nogal Cuijks uitziende vrouw of ze ooit van de straat gehoord heeft. Helaas, ze praat met dialect, maar de Bontsestraat is ook haar onbekend. Plotseling zie ik in de verte een blauwe Arriva-bus stoppen. Zonder na te denken sprint ik weg. Bijna duw ik daarbij een invalide vrouw omver (sorry.) Een kleine vijftig meter blijf ik zinloos achter de bus aanhollen.
Daar sta ik. Alleen en in de kou; de nieuwe halte heeft geen bushokje, staat in de wind en biedt uitzicht op een lelijk industrieterrein.
Uit pure verveling bel ik de Arriva-klantenservice:
'Al onze medewerkers zijn in gesprek.'
Lange stilte, de Arriva-klantenservice kent geen muziek. Net als ik op wil hangen, hoor ik een stem aan de andere kant van de lijn. Ik vraag geduldig hoe ik had moeten weten waar de Bontsestaat in Cuijk is.
'Meneer, voor reisinformatie kunt u 0900-9292 (€ 0,70 p.m.) bellen.'
Ik zucht. 'Kunt u dan mijn verhaal noteren?'
'Sorry, voor klachten moet u naar onze website. Fijne dag nog.'
Verbaasd hang ik op. Waarom moest ik eigenlijk wachten voor een klantenservice waar je geen vragen kunt stellen en ook niet mag ­klagen? En nu verwacht het busbedrijf ook nog dat ik vrije tijd aan de Arriva-site ga besteden?
Dan begin ik ook bij deze halte te glimlachen: ze mogen mijn column lezen.

Re:ageer