Student - 7 maart 2016

Blog: Tweederangs medewerker

1

‘Tweederangs medewerkers’, hoor ik de docent zeggen. ‘Je weet wel, medewerkers die geen tenure track doen.’

Carina Nieuwenweg

Ik zit in een les over beloningssystemen. Stokpaardjes van bedrijven om de competitie hoog te houden maar waarmee je ondertussen de kloof tussen medewerkers vergroot. Dat je dat bij de McDonalds doet is tot daar aan toe, maar waarom dat nou op de universiteit moet...

Om toptalent zogezegd niet aan het buitenland te verliezen worden er constructies bedacht om ze hier te houden. Natuurlijk is het mooi dat je de belofte krijgt van de uni dat als je goed je best doet je zo de carrièreladder op kunt klimmen. Maar ondertussen gooit het deuren dicht voor talentvolle wetenschappers die niet mee willen in het stramien van tenure track. En ook het wetenschappelijke personeel dat al was aangenomen voordat dit loopbaantraject werd ingevoerd, kan zich achtergesteld gaan voelen. Ineens hebben nieuwe collega’s een streepje voor op al langer zittend personeel. Die nieuwe collega’s hebben met het tekenen van hun contract namelijk aangegeven dat ze ernaar streven snel carrière te maken en uiteindelijk persoonlijk hoogleraar te worden. Om dat te kunnen bereiken krijgen ze extra begeleiding van de universiteit. Personeel dat niet aan tenure track deelneemt, krijgt die begeleiding niet.

Waarom kan het niet wat flexibeler? De universiteit heeft er ondertussen een handje van. Of je mag als student het Honours Programme volgen en is er tien duizend euro extra onderwijsgeld beschikbaar. Of helemaal niet. De flexibiliteit lijkt ver te zoeken. Niet iedereen past binnen het zwarte of witte kadertje dat de universiteit schetst. Alsof we als studenten en medewerkers óf wel óf niet ambitieus zijn.

Moeten we dat soort systemen niet gewoon inruilen voor flexibeler systemen? Of gewoon helemaal afschaffen. Dat je dan als medewerker zelf kunt aangeven wanneer je toe bent aan de volgende stap op die ladder en het dan beoordeelt. Het mooiste zou zijn dat je als universiteit kan zeggen: ‘Wij hebben geen tenure track nodig. Als wij je aannemen dan zit je goed.’

Carina is derdejaars student BSc Moleculaire levenswetenschappen.

Lees ook:

Re:acties 1

  • Douwe van der Leest

    Schandalig dat sommige tenure trackers hun collega's die niet het tenure track volgen 'tweederangsmedewerkers' durven te noemen. Gespecialiseerde docenten aan een universiteit (zij die enkel lesgeven en onderzoek ondersteunen) zijn in mijn opinie vrijwel altijd beter in het geven van onderwijs dan tenure trackers die zich vanwegen dit programma (deels verplicht) ook nog een beetje bezig moeten houden met onderwijs, naast het schrijven van artikelen over al hun onderzoeken.

    Het 'hogere' doel van de tenure tracks, beredeneerd vanuit onderwijs, is echter zeer goed te begrijpen; "Het onderwijs aan een universiteit moet zo sterk mogelijk gekoppeld zijn aan enerzijds de kennis die opgedaan is in eerder onderzoek en anderzijds de kennis die opgedaan wordt bij onderzoeken die momenteel nog lopen."

    Verder kan ik me voorstellen dat de universiteit dolgraag talentvolle wetenschappers aan zich wil binden, dat bouwt de goede naam van de uni immers verder uit. De vraag is allereerst echter of we individueel onderzoekers én onderwijzers aan willen stellen of dat we op zoek zijn naar mensen die hier een combinatie van zijn. De Raad van Bestuur heeft gekozen voor het laatste, gezien zij binnen de universiteit het recht hebben dit ter bepalen zullen we ons daar momenteel bij neer moeten leggen. Vervolgens is het de vraag of het tenure track het meest geschikte middel voor de zoektocht naar goed personeel is. Hierover verwacht ik dat de meningen sterk uiteen zullen lopen, dus om niet een gehele beerput open te trekken zal ik hier verder niet al te diep op in gaan.

    Je beredenering over de begeleiding naar het persoonlijk hoogleraarschap begrijp ik daarentegen niet helemaal. Je geeft aan dat nieuw personeel extra begeleiding krijgt van de universiteit om snel carrière te maken en daarmee uiteindelijk persoonlijk hoogleraar te worden. Voor zover ik weet heeft zittend personeel de mogelijkheid gehad om ook het tenure track te volgen en kiest personeel zonder tenure track er (bewust of onbewust) voor om niet naar persoonlijk hoogleraarschap toe te streven. Waarom zouden zij dan tóch nog de begeleiding krijgen om naar hoogleraarschap toe te werken? Dat lijkt mij een onlogische beredenering. Ik me namelijk maar moeilijk voorstellen dat er echt geen mogelijkheden zijn voor zittend personeel.

    Tevens lijkt het tenure track een heftige weg (als je al begeleiding nodig hebt om het te kunnen volgen). Blijven zitten op de plek waar je zit lijkt me dat dan weer niet zo. Mocht je als niet tenure tracker toch stappen willen zetten in je carrière denk ik dat er zat mogelijkheden zijn om hiermee aan de slag te gaan. En als je van mening bent dat dat een zware opgave is, dan staat er niets in de weg om een personal coach in arm te nemen die je hierbij helpt! Dan weet je in ieder geval dat je toe kan werken naar een baan die bij je past.

    Ik kan me voorstellen dat je wil dat iedere medewerker van de universiteit, met een beetje ambitie, een personal coach toegewezen krijgt van de universiteit maar dat is financieel gezien simpelweg niet haalbaar.

    Reageer

Re:ageer