Student - 15 juni 2015

Blog: ACT valt alles mee

2

In één van mijn vorige blogs gaf ik aan totáál geen zin te hebben in ACT. Inmiddels ben ik over de helft van mijn ACT-project. En het is echt wel leuk en interessant.

Het is wel serieus hard werken, maar dat wist ik van tevoren. Godzijdank ben ik ingedeeld bij het project van mijn eerste keuze. Dat was namelijk het enige project dat ik ook daadwerkelijk interessant vond, mijn keuzes twee tot en met vier konden me eerlijk gezegd gestolen worden. Nu kan ik me ook echt vol inzetten voor deze opdracht zonder tegen een motivatieprobleem op te boksen.

Hoe studenten verdeeld worden over de opdrachten blijft mij overigens een raadsel. Ik hoor voornamelijk over mensen die niet bij hun eerste keuze zijn ingedeeld, of over vreemde groepssamenstellingen. Er is deze periode bijvoorbeeld een project dat over iets toeristisch gaat waar geen enkele toerisme-student in zit. Het zal wel iets te maken hebben met het opvullen van zo veel mogelijk opdrachten. Dan worden studenten eerder ingedeeld bij de minder populaire opdrachten om die maar vol te krijgen, ondanks dat het niet hun eerste keuze was.

Een ander raadsel is waarom mijn groep, die bestaat uit zeven verstokte Leeuwenborch-studenten, een hokje heeft gekregen op de grote dode Dreijen. De Leeuwenborch is nu eenmaal onze thuisbasis en de hokjes zijn daar echt heel chill. Heb je één keer in je opleiding een voordeel om sociale student te zijn omdat er in jouw gebouw betere faciliteiten zijn, word je alsnog naar een eng en donker bètahol gestuurd.

Reflectie, coaching en al het gedoe er omheen is en blijft een vermoeiende bezigheid. Het grootste gedeelte ervan is onzin, vooral omdat het in een algemene ACT-mal gegoten moet worden. Maar reflectie op je eigen handelen en op het groepsproces is natuurlijk niet verkeerd. En, laten we wel wezen, wanneer in je leven krijg je nog eens de kans om gratis en voor niks zulke intensieve begeleiding van een coach te krijgen? In het bedrijfsleven betalen ze grof geld voor dit soort dingen.

We hoeven niet tachtig uur per week aan ACT te werken maar we zijn wel allemaal bereid om ons voor het eindproduct in te zetten.

Maar wat pas echt het verschil maakt in deze acht weken is mijn leuke ACT-groep. Het zijn allemaal Nederlanders met min of meer dezelfde opleiding als ik. Dat maakt het misschien minder interessant, maar waarschijnlijk wel een stuk makkelijker om met elkaar samen te werken. Gelukkig staan ze er qua inzet ook hetzelfde in als ik. We hoeven niet tachtig uur per week aan ACT te werken maar we zijn wel allemaal bereid om ons voor het eindproduct in te zetten. Maar belangrijkste is simpelweg dat het aardige studenten zijn en dat het gezellig is in de groep. Werken in zo’n relaxte sociale omgeving maakt natuurlijk een verschil van dag en nacht in vergelijking met werken in een omgeving waar onbegrip, wantrouwen of onkunde heerst.

Dus, even terugkomend op mijn eerdere blog, ik vind het nog steeds vervelend dat ACT nu midden in mijn thesis valt. Ook blijft het vervelend voor mensen die wel ervaren en sociaal capabel zijn om misschien in een groepje geplaatst te worden met studenten die een stuk minder kunnen en nog nooit groepswerk gedaan hebben. Maar voor mij valt dat hartstikke mee, dus mijn vrees dat ACT oninteressant, nutteloos en een sociale hel zou worden is tot nu toe ongegrond.

Lees ook

Re:acties 2

  • Reële rover

    Je boft maar weer, Romy. Eigenlijk moet je balen dat je niet in een multi-culti groep zit met een onderwerp dat je geen reet boeit. Dan had je nog eens wat geleerd!

    Reageer
    • Wakker Vlees

      En dan had ze weer stof om 3 tot 4 blogs vol te krabbelen. Gemiste kans dit.

  • Jaspr

    Allemachtig, wat boft je groepscoach, en wat boft vooral je opdrachtgever met zo'n gemotiveerde groep studenten; zet 'm op!

    Reageer

Re:ageer