Organisatie - 1 januari 1970

Bloedneus? Watje erin en doorgaan

‘Het is een keihard spel, maar met veel respect’, zegt Xandra Benthem de Grave. De zesdejaars studente Dierwetenschappen speelt in het Nederlandse vrouwenrugbyteam. Komend weekend vertrekt ze naar Italië voor het Europese Kampioenschap.

‘Rugby is geen manwijvensport’, zegt Xandra terwijl ze met haar gespierde armen het kopje thee van de keukentafel optilt. Haar lange blonde haren heeft ze in een staart gebonden. ‘Je hebt verschillende soorten mensen nodig om een goed team te kunnen vormen. Het gaat om kracht én snelheid. De zeven backs rennen met de bal en moeten snel zijn, de acht voorwaartsen zijn de werkpaarden. Zij duwen de tegenstanders weg.’
Xandra is zo’n werkpaard in de Nederlandse basisopstelling. En naast haar zijn er nog twee meiden uit het Wageningse rugbyteam geselecteerd voor het Nederlandse team: Nicolette Meerstadt en Sandra Veerman. In Italië gaan ze strijden tegen vijf andere landen. Niet de beste landen. Want die trainen voor het WK in september. ‘Daar waren we net niet goed genoeg voor’, zegt Xandra.
Ze is er niet minder fanatiek om. Iedere dinsdag en vrijdag traint de studente met het Wageningse vrouwenrugbyteam. Op zaterdag en woensdag staat de training van het Nederlands team gepland. Tussendoor houdt ze een strak fitnessprogramma aan. ‘Maar de komende week doe ik het rustig aan als voorbereiding op het EK. Niet teveel trainen, veel spaghetti eten en water drinken.’
Tijdens de wedstrijden zal het er hard aan toe gaan. Gebroken neuzen en blauwe ogen zijn geen uitzondering. ‘En bloedneuzen, maar dat is een kwestie van een watje erin en verder spelen. Je moet wel tegen een klein stootje kunnen. Ik had laatst mijn pink uit de kom.’
Xandra vindt rugby leuk door het inzicht dat nodig is én door de fysieke inspanning. Vijf jaar geleden haalde een studiegenoot haar over om te gaan spelen. ‘Hij kneep in mijn armen en vroeg of rugby niks voor mij was. Na een kennismakingstraining wist ik gelijk: dit is het!’
Ondanks de blauwe plekken, is rugby volgens Xandra een respectvolle sport. ‘Juist omdat het een harde sport is, is het een spel met strakke regels. Een hoge tackle bij de nek mag bijvoorbeeld niet. En de scheidsrechter wordt enorm gerespecteerd. Je zal de spelers niet op het veld tegenover de scheids zien staan schreeuwen zoals bij voetbal.’
Ook is het contact met te tegenstanders sportief. ‘Voor een wedstrijd is het traditie drie hoeraatjes te schreeuwen voor de tegenpartij. Na de wedstrijd volgt de derde helft. Dan zingen we met zijn allen rugbyliederen.’
Maar uiteindelijk draait het natuurlijk toch om het winnen. ‘Er gebeuren af en toe wel gemene dingen, zoals knijpen. Door de adrenaline heb ik het tijdens de wedstrijd vaak niet door als iemand dit doet. Pas als ik na afloop onder de douche sta, zie ik al die blauwe plekken. Maar gelukkig loopt het seizoen van september tot mei. Tegen de tijd dat ik op het strand lig, zijn de blauwe plekken al niet meer te zien.’ / LH

Re:ageer