Student - 21 juni 2016

‘Blij met wat ik hier heb’

tekst:
Milou van der Horst

Wie? Nanette van der Spek, masterstudent Voeding en gezondheid
Wat? Drie maanden masterthesis bij University of Kigali
Waar? Kigali, Rwanda

‘Veel mensen koppelen Rwanda meteen aan de genocide, terwijl dat eigenlijk heel jammer is. Het is zo’n mooi land. Toch heeft de genocide nog steeds een grote impact. Ik vond het daarom ook belangrijk om die kant te zien. Ik heb een kerk bezocht waar tijdens de genocide in één keer tienduizend mensen zijn vermoord. Ze hebben alle kleding en botten van de mensen bewaard en neergelegd in de kerk. Daardoor wordt het beeldend en besef je dat er nog maar twintig jaar geleden zoveel mensen zijn vermoord, puur vanwege hun afkomst.

28-Echte werk foto 1.jpg

Mijn thesis ging over complementary feeding bij kinderen tussen de 6 en 23 maanden, die de overstap maken van borstvoeding naar vast voedsel. Ik heb onderzocht wat de invloed is van inadequate voedingspraktijken op chronische ondervoeding en groei. Verder hielp ik een PhD-student met het opzetten van een methode om de kwantiteit van borstvoeding te meten. Daarvoor had ik al een pilot gedaan in Nederland, maar helaas lukte het niet om dit volledig in Rwanda uit te zetten.

Het is een heel bureaucratisch land en alles gaat veel langzamer. Daarnaast bleek dat ik voor veldwerk een werkvisum nodig had. Dit was niet duidelijk gecommuniceerd en toen was het al te laat. Dat was jammer en frustrerend, maar daardoor kon ik wel veel data analyseren en andere initiatieven ontplooien. Zo heb ik bij Unicef en Garden’s for Health meegelopen, twee ngo’s die veel doen op het gebied van ondervoeding in Rwanda. Dat was ontzettend leuk, maar ook confronterend, want dan komen er ook ondervoede kindjes langs van wie je denkt: ik weet niet of je volgende week nog leeft.

28-Echte werk foto 2.jpg

Ik ben ook een dagje mee geweest met Rwandese voedingsstudenten die vragenlijsten verzamelden over wat kinderen de afgelopen 24 uur hebben gegeten. We moesten twee uur off the road rijden naar een dorpje van tien huizen. De vrouw vond het een hele eer om een muzungu, een witte, in haar huis te krijgen. Het is daar allemaal heel basic, maar de mensen kunnen gelukkig zijn met niks. Ik heb wel geleerd blij te zijn met wat ik hier heb.’


Re:ageer