Student - 5 juni 2008

Bijgeloof in Vietnam

Skypen, e-mailen, msn’en. Met de vrienden die ze maakte tijdens haar vier maanden durende afstudeeronderzoek in Noord-Vietnam heeft Lisa Schepers nog veel contact. Ze hoopt haar studie Rural Development & Innovation aan Van Hall Larenstein Wageningen in augustus af te ronden.

nieuws_2266.jpg
nieuws_2266.jpg

Foto: .

‘Ik deed een onderzoek naar de arbeidsmarkt in de bosbouwsector in een noordoostelijke provincie in Noord-Vietnam. Van Hall Larenstein werkt daar samen met het ministerie van landbouw en plattelandsontwikkeling om het technische beroepsonderwijs, een soort mbo, te verbeteren. Ik ben nu bezig met de aanbevelingen voor die school.
Voor het onderzoek werkte ik veel samen met Ngoc, dat spreek je uit met een neusklank als Nob. Ze moest altijd lachen als ik haar naam zei, maar ja, zij kon mijn achternaam ook niet uitspreken. Ngoc was mijn vertaalster. Ze is 23 en docente op een universiteit elders in het land, dat kan daar.
We woonden vier maanden samen in een huisje met twee kamers en een badkamer. Dat ging heel goed. Zij was echt mijn beste vriendin daar. We trokken ook veel op met Dung die bij die mbo-school werkt. We lunchten altijd met z’n drieën en ’s avonds kookten we bij hem thuis avondeten. En we gingen wel eens op pad, kaarten, karaoke, biertje drinken. Er wordt veel gekaart daar, een Vietnamees spel dat ik snel leerde. Ik won vaak. We speelden voor kleine bedragen, maar de winnaar moest de volgende ochtend het ontbijt betalen.
In het weekend ging ik soms naar Hanoi, tachtig kilometer verderop. Daar raakte ik bevriend met een paar Vietnamezen en Australiërs die ik leerde kennen tijdens het uitgaan. Officieel ging alles om twaalf uur dicht, maar je moest de goede plekken weten. Als de politie al langs was geweest, mocht iedereen na een half uur weer naar binnen.
In het dorp waar ik zat, was ik de enige blanke. Toeristen zijn ze niet gewend. Ik heb rood haar en ben heel wit. Dat vonden ze een beetje eng. Mensen op straat staren je zonder enige gêne aan, heel nieuwsgierig. De Vietnamese cultuur is heel sterk en kent veel bijgeloof. Als er een gekko op je kamer schreeuwt, betekent dat bijvoorbeeld dat je eenzaam bent. Voor alles is er een verhaal en een verklaring.
Ik was bij de bruiloft van Ngoc’s broer, dat gaat er ook traditioneel aan toe. ’s Ochtends komt de bruidegom de bruid ‘ontvoeren’ en is er een officieel feest bij hem thuis. Vervolgens is er een groot feest met een lunch voor alle familie, vrienden en bekenden en dan is het afgelopen.
Sinds april ben ik terug, maar met Ngoc en Dung heb ik nog steeds contact, vooral via mail, skype en msn. Voor Dung is het moeilijk, omdat hij als enige in dat afgelegen dorp is achtergebleven. Ik heb met de webcam mijn huis en katten laten zien. Eén kat vonden ze helemaal geweldig, zo groot en dik. Er zijn veel katten daar, maar die zijn klein.’

Re:ageer