Student - 18 januari 2011

Bij het grof vuil

Opeens weet je het: je bent nu echt op jezelf. Want als je elk weekend naar je ouders gaat ben je geen echte student.

Blogger_YK.jpg
Tenminste, dat zeggen ze. Als ik tegen oudere studenten zeg dat ik eens in de twee weken een weekend bij mijn ouders doorbreng, lachen ze een beetje en trekken een 'aaah gossie jongen toch'-gezicht. Ik vind het zelf wel een goede balans: ik onderhoud mijn VVVtjes (vriendjes van vroeger) goed genoeg om nog 's zomers mee met vakantie te mogen en mijn broertje en zusje weten nog hoe ik mijn koffie graag drink. Eens in de twee weken is ook weer niet zo frequent dat mijn moeder en ik elkaar op de zenuwen gaan werken. Ik voelde me er nog wel thuis.
Tot toen ik vorig weekend 'thuiskwam' bij het ouderlijk huis mijn geliefde stapelbed, inclusief stickers van skapunkbands die ik leuk vond op de middelbare school, afgetuigd in de tuin stond onder een plastic zeil. 'Die gaat naar het grof vuil.' Wat zegt u? 'We hadden toch gezegd dat we iets met je kamer wilden gaan doen?' Het spijt me, heb ik een memo gemist?
Toen ik arriveerde op 'mijn' kamer stonden er twee nieuwe witte kasten en een soort brits met een matras. Mijn bureau met bijpassende stoel, kasten, posters, bank en bed waren er niet meer. Mijn overige spullen waren weggestopt in witte verhuisdozen. Of ik dat weekend nog wilde kijken wat daar allemaal van weg kon zodat er plaats kwam voor opslag/logeerbedden/muziekinstrumenten. De rest van het weekend bracht ik door op de rand van mijn brits waar ik met pijn in mijn hart dierbare herinneringen in de vorm van allerhande voorwerpen voorzichtig in een grote grijze vuilniszak aan het leggen was.  Weet je nog hoe het voelde toen de verloskundige de navelstreng -snip!- doorknipte? Ik ook niet, maar dit kwam vermoedelijk verdomd dicht in de buurt.
Van je ouders loskomen een geleidelijk proces, mijn reet.

Re:ageer