Student - 12 maart 2015

Bezet

Al zo’n tien minuten wachtte Willem-Jan voor een bezette badkamer. Vol afschuw zag hij Vera’s vriend naar buiten komen toen de deur uiteindelijk openging. Als altijd was hij getooid met een foeilelijke badmuts om zijn dreadlocks droog te houden.

Wat voorafging: Vera date al een tijdje een alternatieve jongen die op Droevendaal woont. Sinds kort is het ‘aan’ en dat merkt ook de rest van het huis.

‘Ik dacht dat lianen juist water nodig hadden’,  zei Willem-Jan, ietwat onverstaanbaar.  Hij was nooit vijandig tegenover Robby,  maar beleefdheid voelde vandaag als te  veel gevraagd.

Aangezien iedereen behalve Derk naar het nachtdierfeest of  het gala was geweest, zaten ze wat later met zijn allen om de  tafel voor een brakke brunch. Bianca en Filippo dronken met  pafferige gezichten in rap tempo koppen koffie. Willem-Jan  probeerde zijn bonkende hoofd te negeren terwijl hij boterhammen  smeerde. Alsof de kater nog niet vervelend genoeg  was, ergerde hij zich gruwelijk aan het kirrende tweetal.  ‘Schatje, jij moet me dat laatste hapje geven’, zei Robby, nog  steeds in zijn ochtendjas die een flinke bos borsthaar zichtbaar  liet.

‘Hier koetje, deze is voor jou’, zei Vera terwijl ze hem een  broodpuntje met hagelslag voerde. Achter hun rug deed Bianca  alsof ze kokhalsde, zodat Willem-Jan zich in zijn koffie verslikte.  Dat Robby en Vera onafscheidelijk waren, was een  understatement. De laatste weken leek het alsof ze een extra  huisgenoot hadden.

Mortierstraat wall.jpg

‘Zeg Robbert’, zei Willem-Jan, die consequent deed alsof hij  de naam van Vera’s vriend niet kon onthouden. ‘Heb je al  plannen om Forum te bezetten? Als je naar Amsterdam kijkt,  zullen jouw handen wel jeu-ken.’ De jongen trok een ernstig  gezicht.

‘Nou, ik sympathiseer natuurlijk met de bezetters, maar hun  geschil gaat over kleine talen. Niet echt Wagenings.’ Willem-  Jan besloot het erbij te laten, hoewel hij van dit soort discussies  genoot. Te veel hoofdpijn. De tortelduifjes waren gelukkig  al snel weer op elkaar gericht.

‘Veertje, gaan we vanavond trouwens naar mij of blijven we  hier?’ Aan de overzijde van de tafel zag Willem-Jan de gezichten  hoopvol oplichten.

‘Meh’, zei Vera, ‘laten we hier blijven. Veel gezelliger.’ De  gezichten betrokken weer. Toen het tweetal naar Vera’s kamer  was vertrokken, keek iedereen elkaar nog eens aan.  ‘Ik weet niet hoelang ik dit nog trek’, zei Bianca. ‘Samen zijn  ze echt onuitstaanbaar.’ Derk schoof ongemakkelijk op zijn  stoel. ‘Eh’, zei hij, ‘Vera zei gisteren dat ze nog nooit zo verliefd  is geweest. Ze wil hem nooit meer kwijt.’ Er werd gezucht.  ‘Mensen’, zei Willem-Jan pauzerend voor dramatisch effect.  ‘We zijn slachtoffer van de eerste Wageningse bezetting.’ 

Resource volgt de belevenissen in de Mortierstraat 14B


Re:ageer