Wetenschap - 10 mei 2001

Bevrijdingsfestival

Bevrijdingsfestival

Het is zonnig maar het waait flink als David Thelen op 5 mei rond half ??n 's middags de laatste beschilderde platen aan de toegangspoort van het Wageningse bevrijdingsfestival bevestigt. Hij staat op een oranje hoogwerker naast de dubbele boog in de Stationsstraat terwijl de stroom bezoekers langzaam op gang begint te komen. Thelen draagt een blauw fleece-jack en spijkerbroek. Om zijn rechteroor zit een koptelefoontje, verbonden met de portofoon die aan zijn broekriem hangt. Als hij de hoogwerker weer laat zakken, loeit er ter waarschuwing een sirene. "Ik heb ook de foto's in de Hoogstraat opgehangen, maar ik ben nog niet helemaal van mijn hoogtevrees af", zegt hij met enig gevoel voor understatement.

Thelen is de laatste dagen erg druk geweest met de voorbereidingen van het festival. "Ik heb de afgelopen drie dagen maar vijf uur per nacht geslapen en vannacht zelfs maar twee uur. Maar het gaat nog wel. Ik heb soms alleen wat moeite met het formuleren van zinnen", zegt hij, terwijl hij er weer een schroef indraait. En dan wijzend op zijn oortje: "En dan al die flauwekul die de hele dag in je oor getetterd wordt, om gek van te worden."

De vijfdejaarsstudent Bioprocestechnologie is de organisatie van het bevrijdingsfestival ingerold door iemand met wie hij in de Commissie Algemene Introductiedagen (CAID) heeft gezeten. "Als je eenmaal in het wereldje van de technische commissie (TC) zit, word je al snel weer gevraagd", legt Thelen uit. Hij is de laatste dagen tot co?rdinator van de kunstgroep gebombardeerd, maar door deze veranderde rol heeft hij wel het gevoel dat hij niet helemaal weet hoe alles in elkaar zit. "Dat geeft frustraties en vreet energie", zo legt hij uit. "De voorbereidingen van de festiviteiten hebben me sowieso al veel energie gekost. Als ik ging zitten lezen viel ik in slaap." Hij vist een cd uit zijn rugzak onder ??n van de steigers en klimt naar boven om een ander muziekje op te zetten. Vanaf dan klinkt er de rest van de dag een frisse beat met I have a dream uit een toespraak van Martin Luther King, gemixt door een vriend.

Om kwart voor ??n is de toegangspoort klaar. Thelen drinkt wat jus uit een pak en neemt nog een koek. Via de portofoon verneemt hij dat hij de hoogwerker backstage bij Kabaal am Gemaal neer kan zetten. Met een slakkengangetje rijdt hij het oranje gevaarte naar het parkeerterrein voor de Edah en gaat op zoek naar een verlengkabel om de accu van de hoogwerker op te laden. "Hier David voor Rolf, over", klinkt het, maar er zit teveel storing op de lijn om het antwoord te horen. Dan maar met de mobiele telefoon, maar ook hierop geen reactie. Gelukkig komt Rolf Marteijn toch aangefietst met een kabel. Hij is aio bij Proceskunde en na de CAID van 1995 betrokken geraakt bij het bevrijdingsfestival. Hij heeft dit jaar al aardig wat vrije dagen opgenomen om als co?rdinator logistiek actief te zijn. Thelen sjort ondertussen aan de kabel. Hij lijkt een halve meter te kort, maar na wat manoeuvreren van de hoogwerker en het verleggen van de kabel past hij gelukkig alsnog. Klaar. "Nu ga ik wat uitrusten op het gemeentehuis en een paar koppen koffie drinken. En dan vannacht weer helpen afbreken", zegt Thelen met een vermoeide grijns. Maar dan wordt hij opgeroepen vanwege problemen met de billboards met manshoge foto's, dus hij stiefelt naar de markt. De constructie blijkt te slap en het waait te hard, dus hij besluit hem te laten liggen en gaat dranghekken regelen. "Er zal me nu wel verweten gaan worden dat ik het niet goed heb gedaan", verzucht hij.

Later op de dag, als hij er even helemaal doorheen zit, puft hij een uur of drie uit, om vervolgens weer rondjes te gaan wandelen. Om half tien 's avonds wordt zijn assistentie gevraagd bij de ingang van de dancetent achter het voormalige Sportfondsenbad. Daarna rijdt hij om half ??n de hoogwerker naar de toegangspoort terwijl de mensen het centrum weer uitstromen. Het is een stuk kouder dan vanochtend en op Thelens gezicht is de vermoeidheid te lezen. "Ik werk nu puur op adrenaline. Maar als ik me blijf ergeren aan dingen blijf ik wel wakker", zegt hij, terwijl hij de platen weer losschroeft.

Yvonne de Hilster

Re:ageer