Student - 23 februari 2011

Bèta's zijn wereldvreemd...

...gamma's doen een cursus.
Op een universiteit die beiden herbergt viert onbegrip soms hoogtij.

Blogger_YK.jpg
'Lig je nou nog steeds in je nest? Het is ongelofelijk. Ik heb er al een hele dag opzitten!' Aldus de typische jaloerse geluiden van een bètastudent naar een uitgeslapen Leeuwenborcher, zoals ik. Dan verklaart de eloquente gammastudent dat we wel minder contacturen hebben, maar de vakken veel academischer zijn en niet zo rechtlijnig. Dat bèta's heel veel contacturen hebben omdat ze vaardigheden moeten leren (sommen maken) die erin moeten slijten. Net als met breien of schaatsen. Met die laatste vergelijking is de bèta meestal waarlijk op zijn pik of haar voorbips getrapt.
Natuurlijk is het slechts sport om mensen tegen de haren in te strijken. Daarmee houd je elkaar scherp. In werkelijkheid is het niet zo zwart-wit. Een bioloog kan tegenwoordig ook met mensen praten en bij een internationale ontwikkelingsstudent gaan de luiken niet altijd meteen dicht als er gerekend moet worden. De vruchten van de interdisciplinaire aanpak zijn zoet.
Maar, als je goed oplet als een bèta over gammawetenschappers hoort praten, proef je een vleugje van iets bitters. Minachting, bijna. Misschien vinden ze gammaonderzoeksresultaten niet absoluut, dus subjectief, dus waardeloos. Als een techniek moet worden toegepast of overgebracht aan de maatschappij, wordt dat gezien als iets dat ook nog moet gebeuren. Een lastig klusje waar ze zich liever niet mee bezig houden.
Andersom is er eerder sprake van ontzag. Knap zeg, dat ze wijs kunnen uit die moeilijke formules, dat had voor mij net zo goed Chinees kunnen zijn, lacht de sociale wetenschapper. Veel meer respect. Dat is de houding die ze ons hier proberen bij te brengen: we hoeven niet alles te kunnen of leuk te vinden, maar we hebben elkaar wel nodig. Zolang dat in het achterhoofd wordt gehouden kan een beetje spel geen kwaad.