Student - 23 juni 2010

Beroepsallergie

Nog een paar dagen. Even één klein presentatietje afronden en mijn hbo zit erop.

Welbeschouwd heeft mijn leven er nog nooit zo overzichtelijk uit gezien: ik moet samen met mijn afstudeergenote twintig minuutjes volpraten (dat is tien minuten per persoon) en vervolgens nog wat vragen beantwoorden. Menig werknemer zou er voor tekenen, voor zo'n lage werkdruk, en ik denk zelfs dat collega-studenten jaloers zijn. 
Maar ik ontspan niet; ik baal. Ineens vind ik allemaal lullige foutjes in het afstudeerrapport. 'In deze tabel geeft dit en dit weergegeven', dat soort heel erge dingen. Ik zie mijn onderwerp ook al niet meer zitten,  ik baal van mijn presentatie, ik baal van mijn afstudeergenote en ik baal van mijzelf. Ik ben, geloof ik, een beetje allergisch geworden voor mijn vakgebied. 
Ooit studeerde ik bos- en natuurbeheer omdat ik de buitenwereld zo mooi vond. Die tijd lijkt sinds enkele weken geheel voorbij. Ik heb een hekel gekregen aan al die natuurtypen en hun strikte regeltjes, die elk jaar met alle winden van subsidieverleners meewaaien. Sinds vorige week kan ik niet eens meer, zonder ergernis, naar natuurdocumentaires kijken. Jemig, wat zijn die films saai en langdradig. En dat lyrische gedoe, hou toch op. Alsof moeder natuur net is overleden en er nu verteld moet worden hoe goed ze wel niet was. Allemaal onzin; natuur is helemaal niet lief. Ze is een verzamelnaam voor enge ziektes, vieze beesten en andere ongeplande verschijnselen. Hoe heb ik ooit een studie in die richting kunnen bedenken? Voor natuur is geen oh-wat-liefgeroep nodig en die oubollige muziek op de achtergrond komt ook mijn neus uit. 
En wanneer mijn beroepsallergie zich nou alleen tijdens werkuren zou manifesteren, dan was het allemaal nog best te overzien. Acht uur per dag met hangende schouders aan een naderende afstudeerpresentatie denken, vind ik nog wel leefbaar. Maar nee, vierentwintig uur per dag komen flarden uit mijn opleiding naar boven. Met 'Oh, heb ik dit detail wel vermeld' word ik midden in de nacht wakker. Na twee minuten 'ik blijf gewoon liggen', spring ik mijn bed uit om de eventuele fout op te kunnen merken. Nee, het afstuderen is één groot drama.
Oh, nog een paar dagen, daarna zal ik wel heimwee naar deze tijd krijgen.

Re:ageer